Έτσι ξαφνικά..!!!!

1

Κοιμάται και νιώθει στον ύπνο της το κινητό της να χτυπάει. Μα ποιος είναι πρωί πρωί αναρωτιέται. "Ναιιι..." λέει κάπως νυσταγμένα.

"Ρέα μου... Καλημέρα! Σε ξύπνησα?" την ρωτάει η Ελίνα απο την άλλη μεριά της γραμμής.

"Τι έγινε ρε Ελίνα πρωινιάτικα? Στον ύπνο σου με έβλεπες? Μετά απο τόσο καιρό μπορώ να κοιμηθώ λίγο παραπάνω κι εσύ βάλθηκες να μου το χαλάσεις."

"Ρέα σήκω πάνω, ντύσου κι έλα στο γραφείο μου."

"γιατί? τι έπαθες?"

"Μόλις έμαθα ότι η εταιρεία μας ανέλαβε ένα μεγάλο έργο και χρειάζεται ένα ακόμα άτομο. Ένα αρχιτέκτονα τοπίου. Λοιπόν σε ενδιαφέρει??"

"Καλά πλάκα κάνεις? εννοείται! αλλά απο που κι ως που θα έρθω εγώ? θέλω να πώ..."

"Ρέα έχω μιλήσει στον ξαδερφό μου και σε περιμένει στη 1 στο γραφείο του. Λοιπόν ετοιμάσου κι έλα πρώτα σε μένα να πιούμε και καφέ για να σου πω κάποια πραγματάκια πρώτα. εντάξει?"

"Εντάξει φιλενάδα! ευχαριστώ!"

"Άσε τις ευχαριστίες για όταν παρεις τη δουλεία.. φιλιά!!" της είπε κι έκλεισε το τηλέφωνο. Η Ρέα αμέσως σηκώθηκε να ετοιμαστεί. Έβαλε ένα εφαρμοστό μαύρο πατελόνι που ο καθένας μπορούσε να διακρίνει πόσο ωραίο σώμα είχε, απο πάνω φόρεσε ένα άσπρο πουκάμισο κολλητό και το συνδίασε με ένα άσπρο σακάκι με μαύρη ρίγα, έβαλε μαύρες γόβες, βάφτηκε ελαφρά και σήκωσε τα μαλλιά της σε μια ψιλή αλογοουρά. Κοιτάχτηκε στον καθρέπτη και αφού την ικανοποίησε το αποτέλεσμα πήρε την τσάντα της και έφυγε. Όση ώρα οδηγούσε σκεφτότανε την κολλητήτης την Ελίνα. Πόσες φορές είχε βοηθήσει η μια την άλλη..αμέτρητες. Ήταν απο αυτές τις φιλίες που δεν περιμένεις ανταλλάγματα, που τα δίνεις όλα μόνο και μόνο για να δεις το φίλο σου να χαμογελάει. Στο μόνο που δεν συμφωνούσε η Ελίνα με την Ρέα είναι η σχέση της δεύτερης με τον Αχιλλέα. "Καλό παιδί ο Αχιλλέας αλλά δεν κάνει για σένα" της έλεγε η Ελίνα. "Δεν είσαι ερωτευμένη μαζί του παιδί μου, απλά συμβιβάζεσαι" αλλά η Ρέα παρόλο που το ήξερε δεν έκανε τίποτα γιατί πίστευε πως ποτέ δεν θα έβρισκε το μεγάλο αυτό έρωτα που έλεγε η φίλη της, γιατί πολύ απλά πίστευε πως δεν υπάρχει.

Λίγα λεπτά αργότερα έμπαινε στο γραφείο της φίλης της. "Επιτέλους... Ο καφές σου σε περιμένει.."

"Είσαι θυσαυρός φιλενάδα" της είπε η Ρέα κι έκατσε απέναντι της. Ευχαριστόντας το θεό που η φιλενάδα της την ήξερε τόσο καλά, είχε τόσο ανάγκη απο ένα καφέ. "λοιπόν σε ακούω!" συνέχισε.

"Ακου Ρέα, δεν ξέρω αν θα πάρεις τη δουλειά, δεν εξαρτάται απο μένα, αλλά θα σου πω κάποια πράγματα για τον Ανδρέα και ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά."

"Τον  Ανδρέα?"

"Ναι τον Ανδρέα Βρεττό. Είναι ο ξάδερφος μου και ιδιοκτήτης αυτής της εταιρείας. "

"Μάλιστα, είμαι όλη αυτιά."

"Λοιπόν, πρέπει να ξέρεις ότι είναι φοβερά συνεπής, δεν τον ενδιαφέρει πόσες ώρες δουλεύει αρκεί να έχει το αποτέλεσμα που θέλει και το ίδιο  απαιτεί και απο τους συνεργάτες του. Δεν δέχεται λάθη και φυσικά δεν δέχεται αντιρρήσεις.  Η αλήθεια είναι οτι έχει πονέσει πoλύ για αυτή την εταιρεία. Ο θείος μου πέθανε και την άφησε υπερχρεωμένη, ήταν πολύ δύσκολο να την στήσει ξανά και να την κάνει πάλι μια κερδοφόρα εταιρεία και δεν σταμάτησε εκεί. Έχει κάνει παραρτήματα σε πολλά σημεία της χώρας και συνεχίζει ακάθεκτος. Όλο αυτό με κόστος την προσωπική του ζωή βέβαια που την έχει αφήσει στην άκρη. Είχε κάποιες περιστασιακές σχέσεις αλλά μόλις αυτές άρχιζαν να ζητάνε περισσότερα αυτός έφευγε. Έτσι κατέληξε 40 χρονων και μόνος."

"Καλά ρε Ελίνα το λες σαν να τον έχουν πάρει τα χρόνια τον άνθρωπο, έλεος!"

"Δεν είπα αυτό απλά στεναχωριέμαι που τον βλέπω μόνο του. Είναι τόσο καλός και του αξίζει κάθε ευτυχία. Τέλος πάντων, όσον αφορά τη δουλειά, του είπα για σένα και μου είπε να έρθεις αμέσως να μιλήσετε. Ελπίζω πως όλα θα πάνε καλά." κουβέντιασαν λίγο για διάφορα άλλα θέματα μέχρι που πήγε 1 παρα δέκα, και ξεκίνησαν για τον πάνω όροφο που ήταν το γραφείο του Ανδρέα.

ΝΕΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ....ΑΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΑΠΛΑ ΨΗΦΙΣΤΕ!!!!