İçinde yaşamak istiyorum. Kalbinde, küçük bir evde, bahçedeki çiçekleri göz yaşlarımla sularken bulmak istiyorum kendimi. Sen kalbinde hapsolduğum için üzüldüğümü sanırsın muhtemelen ama senin gözlerinle anlam veremediğini, hisseder, anlar küçük evimizin bahçesindeki çiçekler. Ne kadar mutluyum onlar sana gösterebilirler. Benim dilim tutulur yine, gücüm yetmez ölü ve soğuk olan beynimde öylece buz tutmuş kelimeleri çözmeye. O yüzden çabalasam da nafile. Bana o gözlerle hiç bakma bile! Ya gögüs kafesime tıkıştırdığım duygularım yerinden kaçarsa, ben nasıl bakarım utanmadan sana! Gerçi onlar içimden çıksa, göğsümün en karanlık yerine gömülmüş susmak bilmeyen kalbimin kendini öne atma şansı olur, intihar edercesine gelen umursamazlıkla üstüne atlardı mutlaka. Bunu isteyemem, asla. Çünkü ne kadar çok istese de sana bir şey anlatamaz, hiçbir anlam ifade edemezdi. Sadece beni olduğum gibi gösterirdi, olduğum kişinin varolan şeklini bile bilmezken. Bu durumda dehşete kapılmam normal değil mi zaten?
Henüz kalbine ulaştım mı bilmiyorum ama, gözlerinle konuştum bi' ara. Bana çok güzel şeyler söylediler, kendimi sevmeden edemedim. Beni parıltılarıyla şenlendirdi, ardından yolculadı sevdiğin tarzdaki kahvenin rengine bürünmüş gözlerin. Oradan ayrıldıktan sonra burnun ile karşılaştım, şirin mi şirin bir yapısı vardı, hiç konuşmadı, hızlanmam için arkamdan sıcak nefesinle itti beni. Daha sonra dudaklarına tutundum. Beni sıcak karşıladılar. Sanırım yolculuğumun en güzel kısmı buydu. Uçurumun dibindeydim ve beni tutan onlar oldu. Ne kadar sıkı tutunursam o kadar derinden etkileniyor, bacaklarımın dudaklarının büyüsünden dolayı nasıl titrediğini hala hissedebiliyordum. Dudakların şimdiye kadar dibinde bulunduğum en yüksek uçurum, yaşam ve ölüm arasıydı. Adrenalin tutkunu birisi değildim ama deneyebildiğim kadar denemeye varım bir daha. Sonraki varış yerim boynun oldu. Yumuşak, narin boynuna herkesin görebileceği ama neredeyse kimsenin anlayamayacağı bir sır bıraktıktan hemen sonra ellerin çıktı karşıma. Onlar önümde dans ederken, nazik hareketleri gözlerimi kamaştırdı.
Sanırım yolumu şaşırdım. Kalbini ararken, kendimi bu ruhsuz mekanda buluverdim. Nasıl geldim ki buraya bir anda!? Bütün yolculuğum rüya mıydı yoksa? Henüz olanları kestiremez olsam da, öğrendiğim çok şey var bu yolculukta. Seni sevmek sürprizlerle doluydu ama hayatımda çabalayıp da elde ettiğim en mükemmel hediyesin sen bana.
