Pindakaas met jam

Eerste dag

Voordat ik begin: Dit is GEEN autobiografie.
Ik associeer het woord 'autobiografie' altijd met van die veel te dikke boeken over mensen die dramatische gebeurtenissen in hun leven zo groot uitdrukken dat ze er 50 bladzijdes vol mee schrijven.

Misschien is dit wel een autobiografie. Maar wel op mijn manier. Of een dagboek. Weet ik het. Weet je, dagboek klinkt gewoon zo........ meisjesachtig. Niet dat ik een jongen ben. Ik ben gewoon een meisje, maar ik ben geen meisje meisje.
Je weet wel, zo'n persoon dat van roze spullen, make-up en kleine mormels in handtasjes houd. Ik heb genoeg van dat soort meiden op school. Ik ben meer zo'n meisje dat in een hoekje zit met een hoodie en een beanie op.
Ik ben Lea. Ik ben 15 jaar, en zit in de derde. Of ik de school overleef? Ik overleef het vast wel. Hoop ik. Ik heb niet echt een goede reputatie bij mijn klasgenoten.
Ik ben het pispaaltje. Mensen denken dat ze alles kunnen maken.

Maar waar te beginnen?

Bij het begin dan maar?

Jup.

De eerste dag van de nieuwe middelbare school. Ik weet het nog als de dag van gisteren.
Ik stond voor de deur. Ik nam een diepe adem, en liep naar binnen.
Een nieuw begin. Ik was verhuist. Het was vreselijk op mijn oude middelbare school.
Ik was redelijk angstig over nieuwe middelbare scholen, omdat ik vroeger altijd naar die Amerikaanse films keek. Daar werd je met je hoofd in een toiletpot als je een loser of een sukkel bent. Op mijn oude school was het nog erger. Vooral Aisha. Aisha was
HET populairste meisje van de school, en zat had een ENORME hekel aan mij. Samen met haar kliekje hebben ze mijn boekentas in de prullenbak gegooid, en mij vaak in de wc opgesloten.
Maar nu was al die tijd voor bij.

Ik stap naar binnen, in de drukke hal van de school. Mijn eerste indruk: Awesome.
Ik moest me bij de balie melden. 'Ga maar even zitten, je word zo opgehaald voor een rondleiding en een klein gesprekje' zei een aardig mevrouw achter de balie. Ik plofte neer op een van de banken, en keek langs de langslopende mensen. Ik pakte mijn schetsboek, en begon wat lijnen te zetten.
'Jij kan echt megagoed tekenen!' Ik schrok mij te pletter. Een roodharig meisje met groenblauwe ogen zat achter me. Ze had een turquoise en witte veertjes. Ook had ze kleine sproetjes en een vrolijke gezonde blos op haar gezicht.
Ze was eigenlijk precies het tegenovergestelde van mij, en ze zag er nogal chaotisch uit.
'Dankje! Ik wist niet dat er iemand achter mij stond....'
'Ik ben net een ninja. Het ene moment ben ik er, en dan ben ik weer verdwenen. Ik zie alles.' 'Ik ben Lea.' Ze stak haar hand uit. 'Rae. Nice to meet ya'
'Lea?' Ik draaide me om.
'Ik ben mevrouw Brinkman. Loop je mee?'
Ik knikte. 'Spreek je later Rae!' en ik liep mee.