SİYAH

1. Bölüm

"Adın ne kızım? "

Çok sevdiğim, çocukluğumun geçtiği şehirden ayrıldıktan sonra yeni okul, yeni insanlar ve yeni acayip hocalara katlanabileceğimi pek sanmıyordum.

" Aleda."

"Efendim? "

" İsmim, Aleda. "

" Değişik bir isim, yabancı mısın? "

Adım her sorulduğunda bu soruyu duymaktan ve artık ezbere bildiğim cevabı vermekten sıkılmıştım.

"Hayır, yabancı değilim ve Aleda yabancı bir ismi değil. "

" Sık karşılaştığımız isimlerden sayılmaz. Anlamı ne? "

" Nazlı, Kaprisli anlamında."

" Anladım Aleda, oturabilirsin. "

Sınıfa bir göz attım ve boş sıra aradım. Gözüme birkaç sıra takılsa da, tercihimi  pencere kenarı üçüncü sırada oturan, düz saçlı kızından yana kullandım.
Sıraya yerleşirken, Kimyacı olduğunu öğrendiğim hocamız derse kaldığı yerden devam etmeye başlamıştı.

Yanına oturduğumda, bundan sonra sıra arkadaşı olacağımızı tahmin ettiğim kız bana döndü ve sevecen bir gülümsemeyle elini uzatarak konuştu.

" Merhaba, ben Bahar. "
Gülümsemesine aynı şekilde karşılık vererek elini sıktım.

"Bende Aleda. "
Tekrar gülümsedi ve önüne dönmeden önce kulağıma 'Elif hoca dersinde konuşulmasından nefret eder' diye fısıldadı. Şimdiden kimya derslerimizin çok sıkıcı geçeceğini anlamıştım.

Adının Elif olduğunu öğrendiğim hocamız bir kaç çözelti yazarken, sınıfa hızlı bir göz atma kararı aldım.

Duvarlar açık mavi rengindeydi ve ortasına mavinin koyu tonlarında şerit çekilmişti. Pencereler, sınıfın daha aydınlık ve ferah görünmesini sağlayacak şekilde büyüktü.
Duvardaki panoların üzeri oldukça başarılı karakalem çalışmalarıyla doluydu.

Sınıfı incelemeye devam ederken gözlerim bal rengi bir çift gözle buluştu. Bakışlarında tuhaflık olduğunu hissettim. Bu garip durumdan rahatsız olduğum için; hafif bir tedirginlikle, ruhumu içine çekebileceğine inandığım bakışlardan uzaklaşarak, gözlerimi tahtaya sabitledim ama bakışlarının üzerimde olduğunu hissedebiliyordum.

Gözlerine tekrar bakmamak için kendimi oyalamam gerektiği kararını aldım ve şuan için hayatımın gündemi olan taşınmamızı düşünmeye başladım.

O çok sevdiğim-çocukluğumun dolu dolu geçtiği şehirden taşınmamız içimde bir burukluk bıraksada, genel olarak olumsuz yönde etkilenmemiştim.

Maddi durumumuzu da olumsuz yönde etkilemediği için anne ve babam adına da her şey iyi görünüyordu.

Babam aldığı terfi ile bu şehirde aynı işine devam ediyor, annem ise hatrı sayılır bir üniversiteden mezun olduğu için, hemen yeni bir iş bulabilmişti.

Kardeşimin hayatı da, en az anne ve babamın hayatı kadar heyecanlı geçiyordu. En azından bunu, yüzünde açan gülücükleri fark ettiğim için söyleyebiliyordum.

Burada bulunduğumuz süre boyunca çizimlerini azaltarak bizimle iletişimini az da olsa konuşarak sağlamaya başlamıştı ve bu, ailemiz için büyük bir sevinçti.

Zilin sesiyle düşüncelerimden sıyrılmak zorunda kaldığımda Bahar bana döndü ve heyecanla konuşmaya başladı.

" Yeni okulunu gezmek ister misin?"
Onun bu heyecanlı hali bende gülümseme isteği uyandırmıştı. Heyecanına karşılık olarak sesime bir nebze neşe katmaya çalıştım.

" Çok isterim. "
Yüzündeki gülümseme genişlerken ayağa kalktı. Bende kalktığımda koluma girdi ve yan yana yürümeye başladık. Bu sıcak tavırları hoşuma gitmişti.

Sınıfımız ikinci katta olduğu için merdivenleri kullanmamız gerekiyordu.
Son birkaç basamak kaldığında Bahar duraksadı ve eliyle sol tarafı gösterdi,

" Burada kütüphanemiz var,"
Aynı şekilde sağ tarafı da göstererek,
" Burası da bilgisayar odası. Aşağıda ise spor salonu var. "
Dedi ve yürümeye devam ederken tekrar konuşmaya başladı.

" Spor Salonu demişken, spor yapmayı sever misin?" Omuzlarını düşürerek devam etti. "Ben Voleybol oynamayı çok isterdim ama tam bir ümitsiz vaka olduğum gerçeğini kabullendim . "
Konuşmasının sonuna doğru dudaklarını büzmeyi ihmal etmemişti.

"İstersen sana yardımcı olabilirim."
Kafasını hızla bana çevirerek zaten büyük olan gözlerini, söylediklerim üzerine daha fazla genişletti.

" Gerçekten mi? Öğretebilir misin?"

Omuz silktim ve kafamı olumlu anlamda salladım. Şaşırmış görünüyordu. Benden böyle bir şey beklemediği ortadaydı.

Voleybol'u severdim ve bu konuda iyi olduğumu kabul etmem gerekirdi. Senelerdir Spor kulübünde oynuyordum. Antremanlar bazen fazlasıyla bunaltıcı olsa da, buna değdiğini de biliyorum.

" Barış hoca yeni bir takım kuruyor, eğer iyiysen seçmelere girmelisin. "
Açıkcası okuldaki ilk günümde takıma girmek gibi bir niyetim yoktu. Yine de Bahar'ı kırmamak için bir teklif sundum.

"Sende katılırsan neden olmasın ?"
Şaşkınlığı yüzünden okunuyordu.

" Hey," Dedi. "Ümitsiz vaka olduğumu söylemiştim. "

" Yardım teklifim hala geçerli."
Düşünmeye başlayarak sessizleştiğinde bahçeye çıkmıştık.

" Tamam, teklif çok cazip."
Cevap vermek için ağzımı açtığımda konuşmama fırsat vermeden devam etti. 
"Katılmalıyız Aleda, göreceksin harika olacak. "
Binanın karşısında duran koyu kahverengi boş banklara yöneldik.

" Çalışma saatlerimizi en yakın zamanda ayarlarız o zaman."
Kafasını olumlu anlamda salladı ve ikinci bankın sağ tarafına oturdu. Bende sol tarafına geçtim.

Buradan; Futbol sahası, Basketbol potaları ve Voleybol filesi görünüyordu.

Voleybol oynayanları izlerken gözüme filenin arka tarafında duran, sınıftaki garip bakışlı çocuk takıldı.
Telefonla kaşları çatık bir şekilde konuşuyordu. Kendime bunun beni ilgilendirmediğini söyleyip, voleybol oynayanları izlemeye başladım.

Bi kaçı hariç, çok iyi oldukları söylenemezdi.

Kızıl saçlı kız karşı taraftan gelen topu manşetle karşıladı ve pasöre gönderdi, ama pasör topu kaldıramadı ve top yanlış açıyla dışarı çıktı.
Sayıyı alan takım sevinirken, kızıl saçlı kızın pasörü 'dikkatli oynaması' için uyardığını dudaklarını okuyarak anlayabilmiştim.

Gözlerim tekrar filenin arkasına kayarken garip bakışların benim üzerimde olması beklediğim bir şey değildi. Derdi neydi bu çocuğun? Sınıfta üzerimden çekmediği bakışlar yetmemiş miydi? Acaba beni tanıyor mu diye düşündüm. Bu şekilde dik dik bakılmasının sebebini ondan öğrenmem gerekiyordu.

Daha önce bir yerlerde tanıştıysak, bunu öğrenmek ve beni tedirgin eden bakışlarından kurtulmak için bir hışımla ayağa kalktım.

Not : Yorum ve oylarınız en büyük ilham kaynağı 💞