SOMETHING BEAUTIFUL

PROLOGUE

PROLOGUE

Ten years ago when my mother passed away. Dad and I migrated to State and stayed there for good. I was just eight years old that time.

Naging maayos naman ang buhay ko doon kahit na mahirap para sa akin ang mabuhay nang walang Inang gumagabay.

Ngunit nang magsimula akong tumungtong ng Senior High School ay doon na nagsimula ang lahat at hindi naging mabuti para sa akin ang lugar at ang mga taong nakapaligid sa akin doon.

I found a lot of friends in there, pero hindi ako naging aware na sa kanila na pala umiikot ang buong mundo ko. Na kahit pati ang pag-aaral ko ay napabayaan ko na.And I didn't blame anyone for that. The blame is on me!Hindi ko naman ginusto iyon, all I want was to findsome happiness.A real happiness, na matagal na panahon ko nang hindi naramdaman magmula ng pumanaw ang aking Ina.

Dahil doon nagpasya ang Daddy ko na pauwiin ako ng Pilipinas para dito na mamalagi at mag-aral. At para raw ayusin ang buhay ko at ilayo sa maling buhay na napasukan ko sa America. It was really hard for me at first! Halos buong ko ay namalagi ako sa ibang bansa.

Paano nga ba ako mabubuhay dito? Mag-isa at malayo sa buhay na kinalakhan ko? But all my questions in mind answered in an instant...

When---When I accidentally meet someone. Someone who bring backed the real happiness in my life. But life is truely unfair. Gusto ka niya pero hindi mo alam sa sarili mo if you feel the same way too!

Paano ko nga ba malalaman na siya na pala talaga? At ano ang kaya niyang gawin para mapatunayan niyang siya na talaga?

Should I be thankful cause he brought SOMETHING BEAUTIFUL in my life?-----