Daha 17 yaşımda olmama rağmen hayatım hiç de normal geçmedi. İçimi kime döksem toplayamıyor ve sıkıldığını hissedebiliyorum. Aslında bütün kızlar içini annelerine döker ama benim onlardan tek farkım ANNEMİN OLMAMASI. Aslında benim çok seven ve değer veren bir babam var ama, bir kız olarak babama içimi rahatça dökemiyorum. Bu yüzden en sonunda kağıda dökmeyi denedim. İlk başta çok sıkılacagimi düşünmüştüm ama yanılmışım galiba. Neyse biraz kendimden bahsedeyim babamla 2 katlı evde yaşıyoruz birsürü hizmetçim var ama kimin umurunda, ben parayla mutlu olabilecek biri değilim bazen deniyorum ama olmuyor. Annemsiz ben bir "HİÇ" im. Kolejde okuyorum , Kolejde birsürü şımarık zengin yellozlari var. Ama hiçbiriyle bir dostlugum yok. Çünkü onların tek dertleri sevgili bulmak. Onların anneleri hayatta olduğu için böyleler belkide ben öyle düşünüyorum. Herkes bütün zengin çocuklarının şımarık olduğunu düşünüyorlar ama ben kendi halimde, sessiz biriyim. Belki annem olsaydı böyle olmayacaktı. Annemi gerçekten çok özlüyorum...
