Alınması gereken yollar vardır, gidilmesi gereken yerler, olmaması gereken insanlar, ve gitmesi istenen insanlar.
Gitmek cesaret ister arkadaşım, bakarsın sevdiklerine içinden can kopa kopa gidersin. Vedalaşmak zaten ayrı bir devlet rejimidir, bir saltanatın yıkılıp, yerine yenisinin kurulmasıdır. Öyle bişey işte gitmek zordur. Özlediğin insanlar olduğu sürece gidemessin kolay kolay, yorulursun, kendinden vazgeçersin, özlediklerimizden geçemessin...
Yaşlı adam, eşi nafiye hanımı kaybettikten sonra iyice salmıştır kendini. Ne eskisi kadar kahveye gidiyor, ne arkadaşlarıyla muhabbet ediyor, nede torunlarını özleyip hasret gideriyordur. 60ından sonra yalnızlık zor gelmiştir ona, velhasıl zaten yalnızlık (Allah'a) mahsustur ama alışamamaktadır bir türlü, Hep morali bozık, huysuz, geçimsiz biri olmuştur artık,. Cocukları onu düşündükleri için Konyada bir huzur evi bulur ve oraya yerleştirirler belki onada iyi gelirye, ama ihtiyar delikanlı bir süre sonra Nafiye hanımını özleyecektir, kolay birşey deildir çünkü, ömrünü adadığı, hayatının merkezi yaptığın bir kadın, gün gelir seni sonsuza denk terk eder
Bu hazmedebilinecek basit birşey deil, Seneler geçtikce özleminin köreleceğini düşünür ama onun istediği gibi olmaz.
Yıl 1980 Aralık ayıdır, Hava çok soğuk ve pencereden bakıldığında evlerin üstünde tüten dumanlar olayı çok net betimlemiştir. Derin bir iç çeker bizim ihtiyar, "Keşke Nafiye Hanım'da burda olsaydı, Aynı evde bizimde bacamız tütseydi".
Nafiye hanımdan sonra evlilik düşünmemiştir ihtiyar delikanlı, Ona olan saygısından doşayı bir daha evliliğe sıcak bakmaz.
Torunları 20 yaşlarındadır ihtiyar delikanlının arada sorada yanlarına uğrayıp hal hatır sorarlar ama sanki dedeleri onları tanımıyormuş gibi yapar. Alışmıştır torunlar bu duruma ve gücenmeden geri dönerler evlerine.
