Sprinter

Prolog

   Alton siedział na ciemnej zakrwawionej ziemi za grubą betonową ścianą, mimo to słyszał odgłosy łamanych kości i krzyki swoich przyjaciół. W ręce trzymał ostatni odłamek celeritate. Zacisnął go tworząc z dłoni pięść. Kamień zabłysnął, a chłopak poczuł jak moc rozchodzi się po całym jego ciele. Zacisnął powieki, by w jakiś sposób poradzić sobie z bólem jaki odczuwał wewnątrz. Czuł jak każdy jego narząd płonie, a krew gotuje się w jego żyłach. Powstrzymywał się od krzyku, który powstawał na jego strunach głosowych. Nie mógł krzyczeć, wtedy stracił by element zaskoczenia. Wiercił się z bólu, niemal miażdżąc magiczny przedmiot w swojej doni. W tym momencie także oczy zajęły się żywym ogniem. Szeroko je otworzył, popękane naczynka przypominały czerwone gałązki drzew na bezchmurnym niebie, a świecące źrenice przyjęły pomarańczowo żółty kolor. Wszystko ucichło. Krzyki, strzały wszystko. Wstał i ruszył w stronę dużych metalowych drzwi. Uchylił je i nie mógł uwierzyć w to co widzi. Ludzie, którzy przed chwilą toczyli walkę na śmierć i życie teraz się nie ruszali, mogłoby się wydawać, że nawet nie oddychali. Jakby ktoś zatrzymał film w samym środku akcji. Zamrożeni w różnorakich pozycjach. Alton skierował się w ich stronę. Nie rozumiał co się stało, ale postanowił wykorzystać okazje i zakończyć to wszystko. Podbiegł do białej lśniącej kapsuły i wyjął z niej Thomasa. Chłopak podobnie jak reszta nawet nie drgnął. Delikatnie odłożył go na ziemię i postanowił wyrwać odłamki kamieni z maszyny, jednak wtedy niespodziewanie wszystko z powrotem ruszyło, a promień, który był przygotowany dla chłopca poraził Altona.