Henüz yaz tatilinin başlarıydı.. Saat erken olmasına rağmen güneşin doğmasıyla birlikte uyandım. Düzenli olarak yaptığım tek şey buydu zaten ""uyanmak "" ve bu sabahta uyandığım için lanet okudum kendime. 17 yaşında kumral 1.65 boylarında bir kızdım ama bir caddeye çıktığınızda gördüğünüz 50 kızdan bir tanesiyle bile alakam yoktu. Çok asi,inatçı ve sinirli bir kızdım. Yaşadığım şehirden nefret ediyordum ve tabi içinde bulunan insanlardan da.. Sevmek ve sevilmek kavramlarından hep nefret etmişimdir. Bana göre insanların birbirini sevdiği falan yalandı.. Hayat koca bir yalanken neden insanların saçma duyguları gerçek olsun ki? Yada ölümlü bir insandan neden ölümsüz bir sevgi bekleyesiniz ki? Mesela ben 17 yaşındayım ve henüz daha hiç aşık olmadım. Sevmek, aşık olmak bunlar zaman kaybıydı benim için. Sadece bir yalandan ibaretti hepsi. Gerçek olan tek şey ise bir gün ölecek olmamız... Bu sabahta uyandığıma göre gidip duş alsam iyi olacaktı.. Duştan çıkıp saçlarımı kurutup altıma bir kot şort üstüme de göbeği açık siyah tişörtümü giydim. Biraz makyaj ve saçlarımı hafif dalgalı yapıp evden çıkmak için salona indim.. Babam 7 yıldır yurtdışında çalışıyordu. 5 yıl önce de annemle bir karar alarak ayrılmışlardı. işte anlatmak istediğim tamda buydu, onlar birbirini sevseydiler eğer ayrılmazlardı.. 5 yıldır bu koca evde annemle yalnız yaşıyordum.. annem daha 36 yaşında genç bir kadındı. kahvaltıyı hazırlamış salonda beni bekliyordu.. Seralara gideceğimi söyleyip hemen evden çıktım.. Sera bu hayatta güvendiğim tek arkadaşımdı, beraber büyümüştük.seranın ailesi beni kendi kızlarından ayrı tutmazlardı. Kısa bir yolculuktan sonra seraların evinin önündeydim... Zili çalmamla 1.70. Boylarında hafif dalgalı saçları olan çok karizmatik bir çocuk kapıyı açtı... Buda kimdi? Onu daha önce hiç görmemiştim...
