[İspanya/Toledo]
[Günümüz, 10.47 P.M.]
Odayı dolduran kan kokusu gittikçe şiddetlenirken yüzündeki sırıtmaya engel olmaya çalışıyordu. Bugün öldürdüğü insanlarla oynayamayacak kadar meşguldu. şimdi zevk alma değil ,polislere hala yaşadığını gösterme vaktiydi.
Senelerdir aranmasına rağmen yakalanmamayı başarmıştı fakat bir kaç ay önce polislerin kurduğu bir tuzakla ağır bir şekilde yaralanmıştı. Kendini iyileştirmek ve vücudunu dinlendirmek için bir süreliğine cinayet işlemeyi bıraktığından dolayı medyada öldüğü haberleri çıkmıştı.
-" Mmmh...insanların cidden öldüğümü düşünmesi saçma.İçi zaten ölü olan birini yeni ölmüş sanmaları..." diyerek homurdandı.
"Ve şimdi...sanırım polisler için yaratıcı birşeyler bıraksam iyi olacak."
Sessizce iki cesedi yemek masasına doğru taşıdı ve sandalyelere oturur pozisyonda yerleştirdi.Elindeki bıçakla kadının kafasını kesmeden önce gözlerini oydu.Genelde kafayı kesmeden önce gözleri oyardı çünkü kestikten sonra kandan iyice kayganlaşan kafayı eldivenleriyle tutmak iyice zorlaşırdı.
Kafayı kestikten sonra masaya bıraktı ve cesedin karnına daha önceden açtığı yarığı aralayıp içindekinleri usulca çıkarttı. Sıra adamdaydı.Adama da aynı işlemi uyguladıktan sonra sıra büyük finale gelmişti.Adamın göz boşluklarını aynayla kapattı ve kadının karnına yerleştirdi. Aynı şeyi kadının gözlerine yapıp kafasını adamın karnına yerleştirdi.
Gözü cesetlerin karnından çıkardığı iç organlara takıldı. Hadi ama...Onlar gibi leziz bir malzemeyi ziyan etmek kabalık olmaz mıydı?
Kadının bağırsaklarıyla iki cesedin kollarını birbirine bağlayıp onları el ele tutuşmaya zorladı. Ve geriye kalan iç organları girdiği evin mutfağında bulduğu tabaklara koyarak önlerine bıraktı.
Fena iş çıkarmadım diye düşündü. Cebindeki notu masaya önceden yaktığı mumların yanına bıraktı. Ehh...Bugün şubatın 14'ü olduğuna göre sevgililer günü konseptli birşey yapmalıydı.İçerideki ceset ve kan kokusu olmasa loş ışık yüzünden polis bunu romantik bir yemek sanardı herhalde.
Kadının girişte bulduğu çantasının içinden telefonunu aldı ve polisin numarasını tuşladı.
"...Ehh...kendimi ispiyonlamak için aradım.." ona eşlik eden psikopat kahkahasıyla telefonun ucundaki kişinin dikkatini iyice kendine çekmeyi başarmıştı.
"Sizi birazcık hayal kırıklığına uğratıcam ama...evet hala yaşıyorum....ve sizin için özel bir sevgililer günü hediyem var...Toledo'da Tarihi kilisenin 3 sokak arkasında 26 numaralı evdeyim.Neden gelip hediyenize bakmıyorsunuz?"
Tekrar kahkaha atarak telefonu kapattı ve hattı parçalayarak karşı duvara fırlattı.
Evin ecza dolabından her ilaçtan çok az miktardan aldı ve çantasına yerleştirdi.Hep böyle yapardı çünkü hepsini alsa bu polisin gözünden kaçmazdı.Şimdi ise ilaçların alındığı belli bile olmuyordu.
Polis arabasının sirenleri sokağı doldurduğu anda o çoktan karanlığa karışmıştı.
VOUS LISEZ
Scream Of Silence
Horreur--->Başlık herşeyi açıklıyor.<--- "Deli olduğumu düşünüyorsun,haklısında nihayetinde hepimiz birazcık deli değil miyiz?"
