Yüz altmış bir yıldır her gün aynı işkenceyi çekiyorum. Her gün artık onun nefes almadığını kabullenmeye çalışıyorum ve ruhum bu gerçeği her duyduğunda can çekişiyor. Aşk böyle bir şey galiba: Yavaş yavaş tüm bedenine yayılan ve daha sonra da kalbini ele geçirip seninle bir kukla gibi oynayan lanet olası bir illet. En kötüsü de bir türlü yok olmuyor. Hep orada... Zamanın eli hiç değmiyor sanki ona. Hiç azalmıyor. Geçmişi sorguluyor durmadan, anılarımı kurcalıyor, hatalarımı su üstüne çıkarıyor, düş kırıklıklarımı hatırlatıyor, keşke dedirtiyor hep. Aşk benim için çok fazla galiba. Ruhum yeterince güçlü değil onun için. Yeniliyorum hep, acı çekiyorum. Düşündükçe keşkelerle doluyor dünyam. O gün keşke benim de kalbim atmayı bıraksaydı, nefesim kesilseydi, gözlerim bir daha açılmamak üzere kapansaydı diyorum. Ölümle tanışsaydı ruhum. Çektiğim tüm acılar bitseydi. Belki huzuru bulurdum o zaman. Bazen sonsuzluğun içinde kayboluyormuş gibi hissediyorum. Etrafımda hiç sınır kalmadı, beni durduracak kimse de yok ama etrafım uçurumlarla kaplı. Bazen kendimi o uçurumlardan birine atsam diyorum ve sonra ölemeyeceğimi hatırlıyorum. Ölürsem gideceğim yer cehennem, bundan eminim. Ama size bir sır vereyim mi? Cehennemin içi tamamen boş. Tüm şeytanlar burada. Yanı başımızda.
ŞİMDİ OKUDUĞUN
Gecenin Gölgesi
VampireÖlüm bir son değil ve son da üç harften oluşan bir kelimeden ibaret değil. Bu göründüğünden çok daha karmaşık. Ölene kadar ölümden ne kadar çok korkman gerektiğini bilemezsin. Ve öldüğünde de bunu hiçbir zaman yaşamamış olmayı dilersin, tıpk...
