Umut;hayattaki en değerli tek varlığım. Sadece düsünürsün bazen,olmıycağını bile bile hayalını kurarsın sonunda üzülüceğini bilirsin ama içindeki umut hiçbi zaman kaybolmaz. Kaybettiği sanarsın ama o hep oralarda biyerlerdedir,kalbinin en derinlerinde gizlidir. Belkide seni ayakta tutan tek seydir.
Yanında kimsenin olmadığını hissedersin bazen,hayallerınle bırlikte yapayalnızsındır. Gecenin karanlığında herkes uyurken tek basına ağlarsın ya yorganın altında,gözyaslarınla boğulursun çığlık çığlığa bağırırsın. Ama kimse duyamaz sesini,kimse göremez seni,kimse anlayamaz derdini,içinde kopan o fırtınayı öğrenemez. Güçsüz olduğunu çaresiz olduğunu bilemez.
Toparlanmaya çalısırsın,her ne kadar kimse seni anlayamamıs olsada artık paramparcasın. Toparlayamassın artık kendini,mutluluk çünkü terketti seni. Tıpkı diğerleri gibi,etrafına baksana kimler yanında ki? Kim san güven verdi? Güven verenler zaten yolun en basında gitmedı mi? Seviyorum diyenler seni terketmedı mi? Hiç bırakmıyıcam diyenler peki?hangisi yanında baksana bi!
Dışardan görünüsün aldatmasın kimseyi,yüzüne takarsın kocaman gülen bi maskeyi,insanlar mutlu sansınlar seni,güclü kalmak icin teselli edersin kendini. Psikolojin bozulmustur belkıde çıldırmıssındır.
Tüm bunlara rağmen siktir her şeyi şeyi,umudun bitti mi?hayır benimki bitmedi!
