Zaman geçtikçe unutulur derler, geçer derler. Ama geçmiyordu işte. 2 yıldır geçmek bilmeyen izler var. Görünen izler olsa geçmesi için izleri jiletle yok edebilir görünmesine izin vermezdim lâkin maalesef ki bu izlerin geçmesi için ölmekten başka çare yok. Onlarca kez denedim aslında ama her seferinde biri yetişti.
17 olmama günler kala, her zaman ki banka oturup denizi izlemeye başladım. Deniz demek benim için huzur demekti. Belki de sırf bu yüzden yaşadığım yerden ayrılmıyorum.
Sabahın 4'ünde hangi aptal evden çıkıp denizi izlemeye gelirdi ki? Ah tabiki ben. Yaklaşık 2 yıldır her gün buraya geliyorum. Huzurlu olduğum tek yer burası. İnsanlardan kaçan biriyim. Okula gittiğimde bile en arkada kenarda herkesten uzakta oturan biriyim. Bunun nedeni bile kendimden nefret etmeme yetiyor. Keşke 2 yıl öncesine dönebilsem..
Evet arkadaşlar,bu hikaye benim ilk hikayem sayılır. Biraz acemi olabilirim. Kusuruma bakmayın artık :)) Umarım begenirsiniz.
BINABASA MO ANG
GEÇMİŞE KARŞI
ChickLitHer ne kadar yeni bir hayata başladım desem de, peşimi bırakmayan geçmişim var. Ve ben o geçmişi yeneceğim.
