Odamın perdelerini hareketlendiren, sabah meltemini hissetmek için uyuşmuş bedenimi zorlayarak bir gün için daha kullanacaktım. Bu bedende yaşamak ruhumun derinlerini daha da zorluyordu. Kirpiklerimin üzerine düşen güneş ışıklarına perdemi çekip, ayaklarımı sürüyerek banyoya ilerledim. Aynaya soluk bedenimi selamlatıp , yüzümü yıkadım. Uykumu yine alamamıştım, oysaki insan bedenini dört aydır kullanıyordum. İnsan değildim fakat yine de uyuyordum, sırf bu karmaşa yüzünden. Neden mi? Aslına bakarsak, dört ay önce hastahaneden tahliye edildim. Ruh değişim programıyla burada hayatımı rahat geçirebileceğim söylendi. İnsan üstü güçlerimiz açığa çıktığında, baskınlar yapılıp, işkencelerle ruh değişim programları yapılmaya başlandı. Evet, bir kurban da olabilirdim. Olayı anlatacak olursam, en son alevlenmiş toprağın üstüne bütün üzüntüsünü kusan bulutlar hatırlıyorum. Bu programla uluslar arası savaşlarda insan üstü bedenlerimiz kullanılıyor. Ruh değişim programında, özel güçlerimizden yoksun bırakılmak adına, çelimsiz insan vücutlarına ruhlarımız aktarıldı. Artık bir insandım. Sorun yaşanmaması için kapımda iki gözetleyici ile yaşıyorum. Aramızdaki bağlar gelişmişti. Artık benim ailemdiler. Ne kadar gözetleyici olsalar da, birbirimize güveniyorduk. Kendimi tanıtacak olursam, bir ismim yok. Fakat çevremdekiler gece adını taktılar, binevi ismim oldu. Siyah saçlar, lacivert gözler, soluk beyazımsı bir ten. Normal bir hayat yaşıyorum, sadece öyle farz etmek adına.
