Lost

παρτ 1

Δεν ήταν και τόσο καλός ο καιρός για βόλτα αλλά είχα την ανάγκη για λίγο καθαρό οξυγόνο, λίγο καθαρό αέρα.

Τους τελευταίους 6 μήνες σχολείου έχω εξαντλήσει όλες τις δυνάμεις μου. Λιγο ακομη και έρχεται το καλοκαίρι και μαζί με αυτό και πολλά αγόρια!

[...]

Αφού πέρασα τόσους δρόμους, επιτέλους έφτασα στον παράδεισο μου.
Ήταν ένα απόμακρο λιβάδι, έξω από την πολη της Νέας Υόρκης, όπου ήταν γεμάτο με πολύχρωμα λουλούδια.
Δεν είχε κόσμο, πράγμα που με έκανε πιο χαρούμενη..
Έχω συνηθίσει την μοναξιά και δε μου φαίνεται τόσο κακία πια.
Ξάπλωσα ανάμεσα στα λουλούδια, και έκλεισα τα μάτια μου. Αφέθηκα στην αίσθηση της ελευθερίας που ένιωθα όταν ο αέρας ακουμπούσε γλυκά τα μάγουλα μου..

Όπως είχα κλείσει τα μάτια μου, ακούω ένα αυτοκίνητο να φρενάρει και μετά ακούγεται ένα πολύ δυνατό τρακάρισμα. Σηκώθηκα αμέσως και είδα ένα αυτοκίνητο αναποδογυρισμένο.
Έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, κάνεις δεν ήταν τριγύρω να βοηθήσει.
Μόλις έφτασα στο αμάξι προσπάθησα να δω πόσα άτομα είναι μέσα..
Ήταν μια γυναίκα, και ο άντρας της στα δύο μπροστινά καθίσματα. Ήταν πολύ τραυματισμένοι, και σχεδόν νεκροί.
Στο πίσω κάθισμα ήταν ένα νεαρό κοριτσάκι, γύρω στα 14 και ένα αγόρι γύρω στα 19.
Τα μάτια μου καρφώθηκαν πάνω του. Τον παρατήρησα που με κοίταξε και με δυσκολία μου είπε

"Την μικρή, βγαλτην έξω, σε παρακαλώ."

"Μόνη μου δε θα μπορέσω, θα καλέσω ασθενοφόρο και την αστυνομία. Πονας;"
Τι ηλιθια ερώτηση. Φυσικά και πονάει!

"Δε θα προλάβουν, το αμάξι σε λίγο θα πάρει φωτιά, και το πολύ πολύ να ανατιναχτεί. Σε παρακαλώ, βγαλτην!"
Η φωνή του έτρεμε, το κοριτσάκι ήταν αναίσθητο και τα λόγια του με επηρέασαν πάρα πολύ.

Προσπάθησα να την βγάλω αλλά δεν τα κατάφερα, δεν τα παράτησα όμως. Με τις άπειρες προσπάθειες κατάφερα και άνοιξα την πόρτα, και προσεκτικά την έσυρα προς το μέρος μου. Τη  έβγαλα. Την άφησα στο πάτωμα λίγο πιο μακριά από το αυτοκίνητο, αλλά δε μπορούσα να αφήσω εκείνον να πεθάνει. Έτρεξα προς εκείνον, και χώθηκα μέσα στο αμάξι, έπιασα το χέρι του, και τον έσπρωξα.
Έκλεινε τα μάτια του, όχι όχι.
"Ει! Μείνε εδώ, κοίταξε με. Μη κλείσεις τα μάτια! Σε παρακαλώ.."
Βούρκωσα, δεν ήθελα να πεθάνει. Όχι έτσι.

Άνοιξε τα μάτια του, αλλά τα ξανά έκλεισε. Πάλευε να τα κρατήσει ανοιχτά, αλλά έπεσε αναίσθητος στα χέρια μου. Την ώρα που τον έβγαζα από το αυτοκίνητο, έφτασε το ασθενοφόρο και η αστυνομία από πίσω.
Τους ζήτησα να πάρουν την μικρή πρώτα, και θα πάρω εγώ με το αυτοκίνητο μου τον νεαρό. Δεν ήταν τόσο άσχημα τραυματισμένος.
Χωρίς δεύτερες σκέψεις, έφτασα στο νοσοκομείο, όπου πήραν και αυτόν και την αδερφή του.

Well,μια καινούρια ιστορία!
Αυτή ελπίζω θα την συνεχίσω και έχω σκεφτεί πολλές ιδέες!
Ελπίζω να την διαβάσετε και να την ψηφίσετε.