Her Son Bir Başlanğıcdı

1-ci hisse

- Şenay, gelinlikde nece de gözel görsenirsen
- Cox sağ ol ezizim, mence gelinlikde her bir qız gözel görsener.
- Elbette eledi, amma sen gördüyüm en gözel gelinsen
- Canım Leylam, sene qismet olsun, cünki men de dünyanın en gözel gelnini görmek isteyirem.

Birden decel qardaşımın qapını dmymeden telesik iceri daxil olması söhbetimizi yarımçıq qoydu.
- Sabir sene min defe demişem otağıma daxil olmazdan evvel qapını döy.
- Bağışla bacı, aşağıda bir qadın senle danışmaq isteyir.
- İndi? Kimdi ki?
- Bilmirem, tanımadım.
- Yaxşı Sabir, qoy gelsin otağıma, bele çöle çıxmayım.

Bir neçe deqiqedem sonra otağıma gözel bir xanım geldi, gözel olduğu qeder de gözlerinde kin, nifret vardı
- Bağışlayın tanınadım, siz kimsiz?
- Tanımarsız da! Demey erime göz diken, erimi menden almaq ısteyen, uşaqlarımı atasız qoyan ifrite sensen!! Utanmırsan etdiyin hereketden? Senin kimi qadınlar ölüme layiqdi!!

Eşitdiyim sözlerden ayaqlarımın bedenimi saxlamaga gücü çatmayacağını hiss edib yatağın kenarında oturdum.
- Siz ne demek isteyirsiz?
- Ne demek istediyimi yaxwı bilirsen. Bu gün ere getmeye hazırlaşdığın oğlan evlidi, menim erimdi, üstelik de iki uşağı var. İfrite, el çek erimden, yoxsa ne edeceyimi yaxşı bilirem!!
- Ey, kimsiz bilmirem, amma heddinizi aşmayın, Şenay yeqin bu qadının yalanlarına inanmırsan? Sakitleş...
- Men yalan danışmıram, bax budur, nigahımızı tesdiq eden sened ve şekillerimiz

İlahi, gözlerime inana bilmirdim, güvendiyim insan, sevdiyim insan meni aldatmışdı, böyük bir yalanın merkezindeydim. Hec ne düşüne bilmirdim, yalnız o otaqdan, o evden qacmaq ısteyırdım. Celd gelinliyin eteyini qaldırıb qaçmağa çalışdım.
- Şenay, hara gedirsen? Bir söz de, qışqır, ağla, bele sessiz olma
- Leyla, burax meni!
Celd otağımdan cıxıb aşağı düşdüm, her kes, bütün qohumlar aşağıda idi. Heç kime fikir vermeden celd evden çıxdım, var gücümle qaçmağa calışdım, etrafdaki her kes yeqin ki menim deli olduğumu düşünürdü. Onlar düz düşünürdüler, men deli olduğumu hiss edirdim. Özüme gelende artıq evden çox uzaqda olduğumu düşündüm. O an, mehz o an olanları derk edirdim, xoşbextliyimin başlanğıcı olduğunu hesab etdiyim gün bedbextliyimin başlanğıcı olmuşdu. Eynimdeki severek geyindiyin gelinliyim özümden iyrenmeyime sebeb olmuşdu Gelinliyin eteyini cırıq-cırıq etmeye çalışırdım. Yorulmuşdum, taqetim qalmamışdı, görünür yorğunluğum özünü göstermişdi, özümden asılı olmadan yere cökmüşdüm. Yere cökmeyim özü ile birlikde mene qışqırmaq, deli kimi qışqırmaq arzusu getirmişdi ve elbetteki men bu arzuma teslim oldum. He, yerde oturaraq deli kimi qışqırdım, ele o anda gözümde dustaq etdiyim göz yaşlarımı azad buraxdım, yanaqlarım islandıqca qelbim yanırdı sanki, qışqırtım bele özümü de qorxudurdu. Çiynimde isti toxunuşu hiss edende dayandım
- Qızım, meleyim sakitleş
- Atacan, axı niye men? Men ona güvenmişdim...
Atam önüme keçib başımı sinesine sıxaraq
- Bağışla meni qızım, men seni qoruya bilmedim, meni bağışla!!
- Ata men onu sevirdim ,canım qeder sevirdim, onunsa yanımda olarken aldığı nefes bele yalan imiş, yalan!! Axı bunları yaşayacaq ne etmişem? Ne?! Ne?!