Ο τριανταφυλλόκηπος της γιαγιάς μου ήταν ο αγαπημένος μου. Αντιπροσώπευε την καλη πλευρα και την κακη, διότι παρόλο που τα τριαντάφυλλα είναι όμορφα εξωτερικά, κρύβουν αγκάθια. Έτσι ακριβώς ήμουν και εγω. Όταν ήθελα, ήμουν ο καλύτερος άνθρωπος, αλλά όταν δεν είχα κέφια, σχεδόν κάθε μέρα δηλαδή, ήμουν αποκρουστικη και κακη.
Εκεί σύχναζα όταν ήμουν θυμωμένη, γιατί μπορούσα να ακούσω τις σκέψεις μου, χωρίς την μητέρα μου πάνω από το κεφάλι μου. Ευτυχώς φεύγω από εδώ, μακριά από την μαμά μου.. Θα πάω στην Αγγλία για να σπουδάσω διοίκηση επιχειρήσεων, όπως ήθελε ο μπαμπάς μου. Παρόλο που δεν μου αρέσει αυτό που θα πάω να σπουδάζω, ο μόνος λόγος είναι να αποδράσω από την οικογένιά και τα προβλήματά μου. Θελω να βρω το δικο μου great perhaps. Δεν ξέρω γιατί, αλλά ο μπαμπάς μου, πάντα ήθελε να συνεχίσω την επιχείρησή του. Είχε το δικό του περιοδικό. Όμως δεν καταλαβαίνει πως δεν μου αρέσει η δουλειά του. Γιατι, νιώθω πως τα περιοδικά κρίνουν τους ανθρώπους. Αυτα είναι μόνο για ανθρώπους, όπου η δικιά τους η ζωή είναι κατεστραμενη και δεν έχουν τι να κάνουν, παρά να κουτσομπολευουν και να κρίνουν τους άλλους.
Εγώ λατρεύω τα βιβλία. Είναι καλύτερο να κρίνεις φτιαχτους χαρακτήρες, παρά κανονικούς αμθρωπους. Όνειρό μου είναι να γινω συγγραφέας αλλά εξαιτίας του εγωιστή πατέρα μου δεν μπορώ. Είναι σαν να μου στερεί την ελευθερία μου.
VOUS LISEZ
Bedtime Story
Fanfiction"I fell in love the way you fall asleep. Slowly and then all at once."
