Nasıl unutur insan ? Sabaha kadar beraber tek kişilik koltukta uzanıp yıldızlara baktığı adamı nasıl unutur insan sabaha kadar beraber oturduğu bin türlü çılgınlık yaptığı o güldüğünde dünyanın durduğunu hissettiği adamı nasıl unutur insan ait olduğu ona ait olanı hayatında ilk defa tam kalbinin en içinde yaşayanı nasıl unutur günlerce beraber uyuduğu uyandığında yanında gördüğünü tek kelimesine bile dayanamadığı seni seviyorum demesiyle bile deli gibi mutlu olduğu adamı nasıl unutur bir insan söylesene biliyorsan söyle nolur unutayım bende sileyim bütün bunları kafamdan mutlu olayım içimden gelerek güleyim bende yine eskisi gibi olayım mutlu olduğumu sandığım zamanlardaki ben olayım kimseyi sevmeyen aşık olmayan ben olayım yine sen hiç olmamış ol hayatımda şimdi hangi varlık hangi kişilik yarattığın boşluğu doldurur sanki gökyüzünden boşluğa bırakılmış o boşluk arasında debeleniyorum nereye dönsemde çakılamıyorum yere olmuyo ne en dibi buluyorum nede en zirveyi tam boşluğun ortasında savrula savrula paramparça oluyorum insan aşık olmamalı bence böyle sevmemeli akıl kârı iş değilmiş sevmek cok sevmişim bende aşık olmusum hiç anlamadan fark etmeden deli gibi sevmişim şimdide fark etmeden unutmak istiyorum olmuyo olmuyo unutamıyorum yapamıyorum herşeyini ezberlemişim ses tonunu mimiklerini gülüşünü bakışını en çok kokunu öğrenmişim ben ona alışmışım ben seni hissetmeye alışmışım şimdi nefes almak nefes almak gibi değil demek benim oksijenim senin kokunmuş benim nefes alışımı almışlar elimden şimdi yaşayan sadece ruh bedenimi diri diri toprağın altına gömmüşler ve tonlarca kum yığının altında yokluğunla eziliyorum
