O gün okulun son günüydü. Karneleri alıp dağıldıktan sonra görmüş beni adımı öğrenmiş yaka kartımdan.istek yolladı facebook 'tan kabul ettim meraktan. Mesaj attim."Sen kimsin? "Diye hemen cevap verdi sanki mesaj atmamı bekliyor gibi."sen beni tanımıyorsun evet ama ben seni çok seviyorum"dedi. Beni bir kaç kez buluşmaya çağırdı. Galiba artık bende seviyorum onu. Doğum günümden bir hafta önce tam doğum günümde beni sinemaya davet etti bende kabul ettim. Çünkü eminim artık seviyorum onu. Seviyorum ama söyleyemiyorum.Anlaştığımız yere gittim. Doğum günümde önce bir hediye kutusu geldi önüme normaldir dedim ama hemen arkasından bir tabakta pasta ve pastanın yanında benimle çıkarmısın? Çok şaşırdım,ağlamaya başladım çünkü bende onu çok seviyorum onunda beni sevdiğini öğrenince çok mutlu oldum. Biz iki yıl sevgili olduk ama önümüzdeki engeli kaldırmayı başaramadık.
Onun babası hiç sevmedi beni yakıştıramadı oğluna. Ben ise her şeye rağmen sevdim onu. Bir gün mesaj geldi "seni sevdigim için gidiyorum...". O anda nefes alamadım. Orda ölmek istedim. Ama hayat devam ediyo ne yapabilirim ki... Iki yıl sonra tekrar çıktı karşıma. Özledim sandı haklıydı ama fark ettirmedim devam ettim yoluma. Ertesi gün yine yok oldu meğer kaza geçirmiş yoğun bakımda imiş arkadaşı söyledi bana. Alırım ölür ise haberini dedim öyle de oldu haberlerden öğrendim öldüğünü.O an işte öldü kalbimde kalan aşk...
NOT:Bu gerçek bir olay alıntı değil yorumlar benim için önemli duygularınızı yazın bekliyorum.
YOU ARE READING
Umut ile yok olmak arasında
RomanceSeviyorum varmı...Ayıp birşey mi var. Herşey o gün başladı... Seviyorum dediğim ilk kişi.ALP hayatımın ilk aşkı onsuz nefes bile alamaz hale gelmiştim.İsterseniz en başından başlıyalım.O gün okulun son günüydü karneler alınmış okuldan çıkmıştım ora...
