ZAMAN

♡ 1 ♡

"Boş vakit mi ?? Ha? Hayatım programlanmış gibi. Her hafta bir nakarat gibi. " dedim. Beklediğim gibi İpek soru sormaya devam etti :
"Neler yapıyorsun ki ?? " Bu kızı severim ama bazen ki bu her zaman, onu ilgilendirmeyen meselelere burnunu sokuyor. Sanane benim olmayan boş vakitlerimde yaptığım şeylerden! :
"Büyük bir zorluk ile sabah 5 de uyanıp okula gidiyorum. Okuldan direk eve geliyorum ve eve ayağımı basar basmaz annem bana sarılıyor ama içinden geldiği için değil sigara içip içmediğimi anlamak için. Sonra ben odama gidiyorum . Çantamı her zaman ki yere fırlatınca direk delibal (telefonum ) ile yatağıma uzanıyorum ve babam gelene kadar odadan dışarı çıkmıyorum. Babam geliyo ve bana sesleniyor sonra da yemek yiyoruz. Yemek yemem bitince bir şey demeeden odama tekrar gidiyorum ve olan ödevlerimi yapıyorum. Gece yarısında da uyuyorum. Haftasonları ise sabah 9 gibi uyanıp , tüm gün yaptığım tek şey olan 'ders çalışmak ' eylemini gerçekleştiriyorum " dedim.
Ve İpek kaldı öyle :
"Hmm" hahaha bu kızı ayrı bir seviyom ya , belki de diğerlerinden özellikle Yeliz den farklıdır diyedir. Yeliz de iyi kızdır . Hmm. Galiba bir gerçekle yüzleşmem gerek : böyle düşünmemin tek sebebi onu sosyal ve güzel bir kız olması. En önemlisi de en harbi dostunun Cem olması.  Ahaaay. O çok yakışıklı. Deniz mavisi gözleri.. Ve sesi haaah. O benim olmalı benim..! Bu yüzden de Yeliz'in triplerini , kendini övmesine katlanmalıydım. Ben böyle düşüncelere dalmışdım ama İpek sağolsun dünyaya geri dönmeyi başardım :
"Hey Beste ! Dünyadan Beste ' ye . Beni duyuyor musun ?" dedi ve irkildim :
"Ha?? Dinliyorum ya ben "dedim ama o bakışınından sonra :
" dinlemiyordum çünkü iç sesim beni rahatsız ediyordu. Aaa şu Ceyhun değil mi ?? " dedim ve İpek ' in o korkutucu bakışından kurtuldum. Veee evet Ceyhun da onun ki. Esmer biri ve biraz asosyel. Okulun ikinci günüydü ve ben önyargılarımla herkesi tanıyordum. Evet bu yanlış bir durumdu ama tip olarak ve sohpet edememesi bu düşünceme neden oluyor. Ders fizikti ve Baylar bayanlar ablanızın fizik dersi iyidir çünkü istekli çalışır çünkü geçen yıl ki öğretmeni onu çok etkilemiştir çünkü öğretmeni Günay Hoca tek kelimeyle muh-te-şem 'di. Ama bu hoca için aynı şeyi söyleyemiyicem çünkü negatif enerji alıyorum çünkü bilmiyorum. Ve şaşırtıcı bir şekilde onu davranış ve tip olarak kendime çok benzetiyorum. Gözleri benim gibi boncuk, saçları benim gibi sarı ve dalgalı , benim gibi gamzeleri var ve benim gibi konuşurken ara sıra gözlerini büyütüyor.
Tenefüste İpek ve ben bahçeye dolaşmaya gidiyorduk. Tam sınıfın kapısından çıkıyorduk Yeliz o bet sesiyle :
" Beste nereye ?? Burak'gilin yanına gidelim mi??" dedi. Burak Cem'in en yakın arkadaşı ve Yeliz'den hoşlanıyor. Yani çok belli ediyor. Ama Yeliz bunu bildiği halde bir şey yapmıyor. Ama Yeliz in götü kalkıyor. "Tamam" dedim ve sınıftan çıktık. Cem,Burak ve bir kaç kişi Cem'in ağzıyla 'her zamanki yer ' de buluştuk. Ama yanımda İpek yoktu. Sirim bozuldu. Neden beni yalnız bıraktı ki ??
Cem'in geçen yıl ki gibi esprilerine doyum olmuyordu. Biz Cem'in esprisine gülerken bir kız geldi ve Cem'in omzuna elini uzattı. Cem ile göz göze geldik. Sinirimi bozmuştu. Biri gelicek ve benim dokunmaya kıyamadığım çocuğa yavşıyıcak. Evet kızın Allah'ı var güzeldi ama bu kadarı da fazlaydı. Kendimi kötü hissettim ve Yeliz'in koluna dokunup sınıfa gideceğimi söyledim. Bir kaç adım attım sonra Cem "Nereye" dedi. Gözleri o kadar güzeldi kiiiii. Ona bakmaya kıyamıyorum. Bakışta yetinmeyerek o kıza saç baş dalmamak için kendimi zor tutuyorum. O köpek(Cem) Geçen yıl iki kez birileriyle çıktı ve ikisinden de ayrılma sebebi sıkılmasıydı.
"Sınıfa" dedim gıcırtılı bir sesle. Sınıfa gitmek yerine bahçeye gittim. Gözükmeyen , etrafı ağaçlar ile kaplı bir yer bulup oturdum. Neden hep böyle oluyo ?? Tamam , her şey güzel gidiyor, derken NEDEN kötü bir şey oluyor? NEDEN ben ?? Neyi yanlış yapıyorum ?? Mutlu olmak benim de hakkım değil mi ?? Gözümden istemsizce göz yaşları akıyordu.
YİNE düşüncelere dalmıştım ve YİNE dünyadan kopmuştum. Bi ses beni kendime getirdi. Bu ses ,Rüyalarımda duymak , görmek, koklamak istediğim tek kişinin,Cem'indi. Geldi. Benim peşimden geldi.
Yanıma oturdu ve rüzgârdan yüzümü kapatan saçlarımı geri çekti. O an boğazıma bir şey dğümlenmişti. İşte o an kalbim yerinden çıkacak gibi olmuştu.
" Bir insan da en son yenik düşen duygu UMUT değil midir ? Neden benim hiç umudum yok ?? " dedim. Kalbim paramparçaydı. Beklemekten o kadar yorulmuştum ki ...... Elini yüzümde gezdirdi. Sonra dudağıma ... Kalbim çok hızlı atıyorduu.
" Zamanı durdurmaya ne dersin ??" dedi ve beni öptü. Beni öptü. İşte o an bi UMUT DOĞDU içimde. Bir aşk doğdu. Sevdiğim çocuğun nefesiyle kalbimin atması ve tek nefesle can bulmamız....