The Letter of Hope

Shalom

Shalom...

Ang gandang pangalan.

Ay!!!

Di pa pala ako nakapag thank you sa kanya. 

Nakakakahiya naman! Bat ba kasi ang introvert ko?! 

Hay nako. 

Pumunta na ko sa assigned building ng klase ko then suddenly...

"Aray!" Sabi ng isang babae. 

Ayan JP nakabangga ka! Masyado mo kasing iniisip si Shalom.

"Sorry." 

Wait...

Si Shalom nga!

"Shalom?" 

"Umm. Hi? Dito rin ba room mo?"

"Ako? Umm... ahh... dito nga ba? Dito nga. Oo!" Ang weird ko. Bat ba ko nauutal?!? 

"Ganun ba? Sige sabay na tayo." :D 

Ang ganda nya. T_T Di ako matitig ng diretso. T_T Huhuhu. Bat ganun?

"By the way, thank you pala sa ginawa mo kanina. Ako pala si JP."

"Wala yun. Sanay lang akong tumulong." 

Nginitian ko lang sya at nagtanong, "Last year anong section mo? Parang ngayon lang kase kita nakita."

"Umm. Actually, transferee lang ako dito. This summer lang kami lumipat ng Papa ko dito sa Manila."

"So ikaw lang saka Papa mo magkasama? Ganun?" 

"Ganun na nga. Nag-iisang anak lang kase ako. Yung mama ko naman nasa Heaven na. We're actually from Batangas kaya kami nandito sa Manila kase may dito may mission Papa ko. He's a pastor. So ayun. May tanong ka pa?" 

"Wala na." Sinagot nya na lahat ng itatanong ko. 

"Oww. Okay."

Nakarating kami sa room namin ng safe at payapa. Mabuti naman. 

Natapos lahat ng classes namin that day at ininvite nya ko sa bahay nila. Nung una parang ayoko kase balak kong basahin yung libro na binili ko kahapon. Pero nung naisip ko na sayang naman kase baka hindi nya na ulit ako maimbitahan. Malay mo umalis sya bigla. Temporary lang naman kase sya dito. Sayang rin dahil sya pa lang yung babaeng naging kaibigan ko dito sa school.

Ayokong mawala pa sya...

Drama. 

Akala nyo crush ko sya. Di pa nuh. :P Magiging pa lang. Hihihi. Joke. Let's see.