Seni sevdigimi unut

Bölüm 1 (merhaba Istanbul)

Merhaba arkadaslar. "Hayir unutamadim" adli hikayemin ilk bölümüyle karsinizdayim. Umarim okumak ve yorum yapmak istersiniz. 

Merhaba güzel ülkem! Merhaba Istanbul! Ne kadar da özlemisim seni. Ülkemin toprak kokusunu, simit kokusunu, kuslarin civiltisini, hic özleyecegimi bile düsünmedigim Istanbul trafigini. 1 yil önce komaya soktugum hayatimin, komadan cikmasi, kalp atislarimin normale dönmesi, anilarin tekrar canlanmasi, iste tam su anda gerceklesti. Hani filmlerin bas karakterleri ölürken, hayatlari bir film seridi gibi gözlerinin önünden gecer ya, iste benim hayatimin film seridi de tam su anda gözümün önünden geciyordu. Neyseki uzun sürmedi düsüncelerimden cikmam, hatta girmemden daha hizliydi. Havaalaninin önünde duran bir taksiye hemen bindim, taksi soförü, siyah büyük bavulumu bagaja koyup, hemen taksiye bindi. Taksiciye evimin adresini söyledikten sonra, kol cantamdan telefonumu cikartip telefonumu ucak modundan cikarttim. Ekran hemen Yade'nin mesajlariyla dolmustu bile.

"Erva tatlim indinmi ucaktan? Erva kac gibi evde olursun? Inince beni hemen ara, seni seviyorum!"

Gözüm babamdan gelen mesaja takilmisti. "Erva, Istanbula varinca bana mesaj at." Ne kadar da düsunceli bir baba degilmi? Cok düsüncelidir benim babam. Her gün beni arar, nasil oldugumu sorar, hep bana beni sevidigini söyler. Kendimi o kadar sansli hissediyorumki bilemessiniz. Babam Alanya da biricik karisi Sevgi ve en sevdigi kizi Damla ile birlikte yasiyor. Istanbula bundan tam 5 yil önce 19 yasimda geldim. Babam ve ailesinin yaninda daha fazla yasiyamazdim. Kendi ayaklarimin üzerinde durmaliydim, bunu basarmaliydim. Babam tabiki bu kararimi hicbir zaman onaylamadi ama onun onaylamasini bekliyecek durumda da degildim. 19 yasindaydim o zamanlar, Mimar Sinan Güzel Sanatlar üniversitesi, mimarlik bölümünü kazanmistim. Ben kücüklügümden beri mimar olmayi istiyordum, babam tabikide bu kararima da onay vermemisti. Babam kendisi gibi benimde doktor olmami ve aile gelenegini devam ettirmemi istiyordu ama ne yapalim artik brircik kizi Damla doktor olup aile gelenegini devam ettirirdi. Neyse babami dinlemeyip Istanbula tasinmistim, burada Yade ile birlikte bir ev tutmustum. Üniversite hayati iste 4 sene gelip gecti, zorluklarla tabiki. Üniversiteyi bitirdikten sonra Almanya'ya gitme karari aldim. Kalbim acimaya baslamisti, etrafi bulanik görüyordum, unuttugum daha dogrusu unutmak istedigim o duygular geri gelmisti sanki, hic gittimi diye sorsaniza. Yanagim da sicacik bir sey hissettim asagiya dogru süzülen. Bir anda düsüncelerimden ayrildim, neyse gecmisi konusmaya gerek yoktu. Geldi gecti dimi? Konumuza geri dönersek Almanya'ya, oranin mimari yapilarini kesf etmek ve ülkemize geri döndügümde kesf ettigim seyleri burada da uygulayabilmek icin gitmistim, yani soranlara genelde böyle diyordum, Almanya'nin mimari yapilarini neye kullanacaksam. Almanyada ne kadar kalacagim hakkinda hic bir fikrim yoktu, su son haftaya kadar da hayla yoktu taki Istanbul'dan bir teklif alana kadar. Teklif aslinda bir bahaneydi, cok özlemistim Istanbulu, kardesim gibi sevdigim Yade'yi ve diger arkadaslarimi.

Evin önüne gelmistik bile. Taksiden indim, taksi soförü bavulumu bagajdan cikartti ve yere koydu, ödemeyi yapip bavulumu aldim ve evime dogru yürümeye basladim ben önde, siyah bavulum arkamda. 

Okudugunuz icin cok tesekkürler, yorumlarinizi bekliyorum <3 <3 <3