Bir şey var,biliyorum. Biliyorum ama adını koyamıyorum. Sevgi desem az, AŞK desem fazla gelir. Bütün çırpınışlarıma rağmen bir türlü tamamlayamadığım, yarım kalınmış belki de biraz geç kalınmış bir hikaye. Sonunu çok merak ettiğim ama bir türlü sona ulaşamadığım,ellerimi uzatıp tutamadığım,her adım atışımda aslında daha fazla uzaklaştığım,ben peşinden gittikçe kaçan bir hikaye..
Ben bütün umudumla ona koşuyordum. O, bütün acımasızlığıyla beslediğim duyguları elimden alıp beni geri yolluyordu. Ben aşka gidiyordum, o aşktan kaçıyordu. Çok farklıydık işte.. Ben adama yaralarımı sunuyordum sarsın diye ama adam her defasında yeni yaralar açıyordu kocaman duygular beslediğim küçücük yüreğime. Ben gel "BİZ" olalım dedikçe o gidip "HİÇ" olmayı tercih ediyordu.
Vazgeçmek isteyip bir türlü vazgeçilemeyen, içimize attıkça içimizi çürüten, bir nefes gibi gördüğümüz ama nefesimizi kesen AŞK'larımıza gelsin..
