*Cigarette*

Chapter 1

.....Το ξυπνητήρι χτυπάει. Η ώρα είναι 9:00.Το να σηκώνεσαι πολυ νωρις τα Σάββατα είναι ότι χειρότερο. Σηκώνομαι απο το κρεβάτι μου και ως συνηθως κατευθύνομαι στην κουζίνα. Παίρνω ένα μπολ και το γεμίζω με δημητριακά. Το φαγητό είναι το μόνο πράγμα που με παρηγορεί δει αυτήν την ζωή. Αφου τελειώνω το πρωινό μου πηγαίνω στο μπάνιο για να ετοιμαστώ για την πρωινή σαββατιάτικη προπόνηση. Πλένω το προπσωπο μου και βουρτσίζω τα δόντια μου. Ύστερα πιάνω τα μαλλια μου σε μία συνηθιςμένη αλογοουρά και πάω στο δωμάτιο μου για να ντυθώ. Φοράω κοντό μαύρο κολάν μου , απο πάνω ένα μαύρο φανελάκι και απο πάνω ένα αντιανεμικό μπουφάν. Είμαι τοσο ενθουσιασμένη που θα πάω προπόνηση μετά απο τρείς μήνες διακοπών. Η Τρίτη λυκείου φαίνεται δυςκολη. Δυο εβδομάδες εχουν περαςει απο τοτε που ξεκινηςαν τα σχολεία και εχω καταλάβει οτι θέλει πολυ διαβαςμα. Παίρνω την τσάντα μου , βάζω τα παπούτσια μου και πάω να φύγω πριν ακούσω μια φωνή <<για που το έβαλες;;>> και ως συνήθως είναι η μητέρα μου. <<έχω προπόνηση σήμερα το ξέχασες;;>> της απαντάω με ένα κάπως ειρωνικό ύφος. <<Τι προπόνηση πάλι;;>> μου λέει με ένα υποτιμητικό και ειρωνικό ύφος. <<Στίβο. Τόσα χρόνια τι κάνω;;>> την ειρωνεύομαι. << Ναι έχεις δίκιο αγαπη μου τον ξέχασα>> λέει και με πλισιάζει παίρνοντας με στην αγγαλια της κρατώντας με τα δύο της χέρια το καιφάλι μου. <<είμαι τόσο κουρασμένη τον τελευταίο καιρό που δεν θυμάμαι τίποτα>> συνεχίζει μιλόντας πανω στα μαλλια μου. <<εμμ νταξει μπορείς να μου απολογηθεί άλλη φορά τωρα βιάζομαι>> της λεω και γλιστράω έξω απο την αγκαλιά της. <<μόνη σου θα πας;;>> ρωτάει. << Όχι με την Μπάρμπαρα.>> της απαντάω προχωρώντας έξω απο το σπίτι. Το δροσερό πρωινό αεράκι στους δρόμους της Ουάσιγκτον είναι τόσο αναζωογονητικό. Προχωράω στο πεζοδρόμιο φτάνοντας έξω απο το σπίτι των Χόραν. Ακούγονται φωνές. Πάλι θα τσακώνονται μάλλον. Προσπαθω να είμαι όσο πιο διακριτική και προσπαθώ να μην ακούω όσα λένε όσο θα ειμαι έξω απο το σπίτι τους. Δυστυχώς η πόρτα του σπιτιού τους ανοίγει και βγαίνει ο Νίαλλ. Είναι τόσο όμορφος. Αλλα και τόσο μαλάκας. Ποτέ δεν το πήγαινα αυτό το παιδι. Προσπαθω να μην κοιτάω αλλα πετάγεται μπροστά μου. Δείχνει πολύ νευριασμένος. Δεν θέλω να του μιλήσω , δεν θέλω καν να τον κοιτάω. Προχωράω και τον προσπερνάω. Κάτι όμως με κανει να σταματήσω και να γυρίσω να τον αντικρίσω. Κοιτάει στον δρόμο και μετα στο πάρκο μετα τον δρόμο. Δεν περνάνε αυτοκίνητα και είναι πολύ ήσυχα.Οι γονείς μας απλα γνωρίζονται δν κανουν και τοσο πολύ παρέα αλλά απο τότε που ο Νίαλλ πήγε γυμνάσιο ξέκοψαν τελείως. Τα τυπικά λένε μονο. Ο Νίαλλ άρχισε να κάνει κακές παρέες και να συμπεριφέρεται παράξενα και να κατι πολλά που δεν αρέσουν στους γονείς μου. Τελικά τον αγνοώ και συνεχίζω να περπατάω. Το μισώ αυτόν τον άνθρωπο, αυτόν και την παρέα του. Ειναι απλά ανεγκαίφαλοι άχρηστοι που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να εκμεταλλεύονται τα αθώα κοριτσάκια. Έχω απορροφηθεί σε αυτες τις σκέψεις που δεν καταλαβαινω πότε έφτασα στο σπίτι της Μπάρμπαρα. Χτυπάω το κουδούνι και χωρις να περάσει λεπτό βγαίνει. <<καλημέρα. Πάμε;;>> μου λέει καθώς κατευαίνει τα τρία σκαλιά του σπιτιού της. <<Καλημέρα. Άντε πάμε.>> προχωράμε χωρις να μιλάμε, μέχρι που αποφασίζω να διακόψω την ησυχία μεταξύ μας. <<Καθώς ερχόμουν πέτυχα τον Νιαλλ. Έβγαινε απο το σπίτι του και ηταν πολύ νευριασμένος.>> της λεω κοιτώντας μπροστά. <<Θα τσακωνώταν με τους γονεις του.>> λέει με σιγουριά. << γιατι να τσακωθεί με τους γονεις του πρωινιάτικα;;>> ρωτάω. << Νομίζω άκουσα ότι δν τον αφήνουν να κανει τατουάζ και εχει νευριάσει. Αλλα δν ξερω σιγουρα, και ουτε με νοιαζει.>> μου λέει. <<Ναι έχεις δίκιο ουτε μένα με νοιάζει απλα μου την σπάει τόσο πολύ .>> της λεω παίρνοντας το πρόσωπο μου μια έκφραση αηδίας. << ναι νταξει και μένα μου την σπάει. Όλη η παρέα δηλαδή. Μονο να καπνίζουν όλη μέρα ξέρουν.>> μου λέει η φίλη μου. << Ναι δίκιο έχεις.>> της λέω και συνεχίζουμε να προχωράμε χωρις να πει αλλη κουβέντα. Όταν φτάνουμε στο γήπεδο , η πρωτη φετινή μας προπόνηςη περνάει ήσυχα και χαλαρά.