Derin Umutsuzluk

..Üzgünüm..

Yeni bir başlangıçla başladım hayata. Aslında değişen tek şey zaman dı hayatımda. Ne kadar çok gülersem güldüğümün iki katı kadar çok ağlıyorum.
Derinden çıkan derin olduğundandır belki de, bilmiyorum. Hayatımdan giden 2 yıl sanki hiç yaşanmamış gibi, hatırlamıyorum.
Çabalıyorum hatırlayıp bazı şeylerin cevabını bulmak için, yapamıyorum. Uzun zamandır bir şeyi anlayıp anlatamıyorum.
Sanki tanımıyorum kendimi.

Görüpte yaşayamadığım o mutlu hayatı yaşamak istiyorum bazen, "umutsuzca". Bekliyorum belki gelir bana da, umut iste bekliyorum.
Ağır ağır yol alıyorum ömrümden geçen zamana. Yalvarıyorum bitsin artık diye, ne fayda? Gittikçe artıyor yalnızlığım.
Hatıralar bile yabancı artık. O gülen tebessüm eden kız nerde? Hangi resmime baksam ben değilim. Zaman işte, gözünün yaşına bakmadan geçip gidiyor.
Karanlıktayım belki biri ışık tutar da gözlerim kamaşır, yine görürüm eskileri o mutlu günleri. Bilinmezlik içindeyim, yalnızlığımla birlikte.
Umutlarım tükendi artık, sanırım umut etmeyi de unuttum.
Hayatım tam bir geri sayım gibi. Beş' den geriye doğru sayılıyor bir' e geldiğinde sona eriyor.
Sonra tekrar dan geri sayım başlıyor. "5- 4- 3- 2- 1 son...".             
(Üzgünüm hayatım sona erdi.)