Kaizer's POV
As usual anditi na naman ako sa tindahan na malapit sa kanila. Kasama ang barkada ko.
Nakasanayan na naming tumambay dito matapos ang araw na iyon.
Lalo na ako. At syempre kasama ang naging buhay ko mula nung maghiwalay kame. Siya kase nagpapalakas ng loob ko. At sa tingin ko di ko kakayanin pag nawala siya sa tabi ko.
Kasalukuyan kaming nagtatawanan ng barkada ko ng maamoy ko ang pabango niya. Alam kong siya yon. Kaya umasta akong maangas para ipakita na wala akong pakialam sa kanya.
Maya maya lang ay nakarating na siya sa kinaroroonan namin.
Ang sakit lang na parang di niya ko nakikita. Na parang eala na ko sa kanya. Hanggang ngagon kaya galit pa siya.
Sumasakit ang loob ko tuwing naaalala ko ang araw na yon.
Hindi ko naman gustong gawin yon. Dahil mahal na mahal ko siya.
May dahilan ako kung bat ko ginawa yon.
Kase hanggang ngayon mahal na mahal ko siya.
At kung di ko siya mahal magpapakatanga ba ko dito pumunta araw araw. Tuwing pagkatapos ng klase, bago pumasok, at twing may bakante kong oras para lang makita siya. Kase alam kong dito ang lugar na magkakaron ako ng pagkakataon para makita siya. Dahil nag iisa lang tong tindahan dito sa kanila.
Pag kaalis niya agad naman akong binatukan nitong mga kasama ko.
"Ang tanga mo!" nanggigigil na sabi ni vj
"Oo nga bobo. Pinapahirapan mo lang sarili mo. Sinaktan mo pa taong mahal mo!" si fermin
"Tama sila bakit di mo pa kasi sabihin yung totoo?!" jed
"Kase nga masasaktan siya! Alam niyo namang di ko ginusto to diba?!" naaasar na sabi ko.
"Hindi kasi ganon brad e. Oo ayaw mo siya saktan. Pero sinaktan mo pa rin siya!" si vj
"At sa ginawa mo pa na yon hinfi lang siya sinaktan mo. Sinasaktan mo din sarili mo kase alam naman natin kung gano mo siya kamahal. Kung ano ang sakit niya doble yun ng sayo." fermin
"Tama. Tama. Pinahihirap niyo yung madaling bagay. Sabihin mo na ang totoo. Para matapos na to" jed
"Salamat sa tulong mga pare. Pero hindi kasi ganon kadali yon. Dalawang taon na ang lumipas. Lano kung di na nita ko mahal. Kita niyo nga lara lang akong hangin dito. Sa liob ng dalawang taon na pagtambay ko dito ni minsan di manlang ako nahagip ng paningin." nagmumukmok kong sabi.
Makalipas ang ilang oras napagdesisyunan namin na umuwi na.
Pag uwi dumiretso agad ako sa kwarto. Paghiga ko tinignan ko yung picture naming dalawa. Ang ganda ganda niya diti. Kahit di siya katulad ng ibang babae na mahilig sa dress. Kase ibabg iba siya. Gusto niya lagi nakapantalon, pa-partneran pa ng convers, saka simpleng t-shirt na kadalasang itim minsan naman puti. Napakaganda. Isama mo pa yung kulot niyang buhok na kulay irim sa ibabaw at pulang pula sa loob. Kakaiba siya sa lahat. Kaya mahal na mahal ko to e. Hindi rin siya nahihiyang ipakita sa ibang tao qng tunay nitang ugali.
Di ko namalayan na tumuulo na pala luha ko kaiisip sa kanya.
Mahal na mahal kita Lei~
Ikaw ang buhay ko.
Zzzzzzzzzzzzzzzzzz~
°Kinabukasan°
Lei's POV
Tanghali na kong nagising.
Pagharap ko sa salamin natawa ko sa itchura ko. Namamaga na naman mata ko. Hahaha.
Pagpunta ki sa kusina walang pagkaen
