İMTİHAN-I AŞK

Kendime Dair

Kendi hikayemi yazmayı zaman zaman düşünmüş sıradan bir hayatın elimde kalıp patlamasından hep korkmuşumdur. Yıllarca sıradan olan yaşantımın beni, zamanla unutulup giden insanların arasına katacağını düşünüp ileriye birşeyler bırakmak istemişimdir. Yıllar sonra hayatımın değişeceğine dair en ufak bir fikrim bile yoktu. Kendimle başlamamın sebebi hikayemi onunla bitirmek isteyişimdendir. Ona dair satırlarca yazılar yazabilirim. Şimdilik kendime ve hayatıma dair yazarak bu yaşadıklarımın benim için ne muzicevi birşey olduğunu anlamanızı istiyorum. Adım Leyl... Gece demek. Adımı bir Sure'den almışım. Gece suresi. Annem uyurken başucumda bu sureyi okurmuş. Deli dolu biraz da burnu büyük olduğumu söylerler, oysa sadece özgüveni yüksek biriyim ben.İnançlıyım sadece ALLAH'a inanır ve O'na (c.c) güvenirim . Bu da beni cesur yapar. Bunları sadece laf kalabalığı olsun diye yazmıyorum. Yaşadıklarımı yazmaya başlamadan önce ; beni tanıyın ki anlayabilin . Yazacağım şeyin bir hikaye olmadığını benim hayatımın bir parçası olduğunu , umutsuzluğumun içindeki umut olduğunu , çaresizliğimin içindeki aşk olduğunu anlayın istiyorum.
Kalıplara sıkışmış hayatımın onda nasıl canlandığını hissedin
Adımın Leyl olduğunu daha önce söylemiştim, 25 yaşında bir kitapçıyım.Aile boyu kitapçıyız biz. Bu sadece kitap satıyoruz anlamın da değil .Yatarken kitap, kalkarken kitap.. Yaşayışımız kitaptan ibarettir bizim . Eğer inançlı biri iseniz cümlemden ne demek istediğimi anlamişsınızdır.
Büyük bir kentin küçük bir mahallesinde yaşıyoruz.Camlari birbirine bakan , birbirinin ışıklarını hala takip eden , evden birgün çıkmayınca hastalanıp hastalanmadığını kontrol eden bir mahallede...
Dedem, babaannem, amcamlar hepimiz aynı apartmanda oturuyoruz .Yan komşumuz Emine Teyze babamların yıllar yılı aile dostudur. Ailemizden biri gibidir. Zaman zaman Oğlunun yanına gider.Bazen öyle çok konuşur ki onunla beraber kendini kaptırır , sen de konuşursun .İnançlı biri değildir Emine Teyze.Yıllar yılı bu aramızda konu olmuş ama asla sorun olmamıştır. Ailesinden , geçmişinden bahsetmeyi sevmez; sadece oğlundan bahseder. Asi bir kız olmasaymışım beni oğluna alırmış hep böyle der. Kulak ardı ederim hep söylediklerini.Oğlunu hiç göndermedim. Adının Erdinç olduğunu ve okuduğunu biliyorum. Babasıyla yaşıyormuş.Üstünde de durmuyorum açıkçası. İçine kapanık biriyim ben , yalnızlığı severim .Saatlerce kitapçının bir köşesine kitap okurum.Mahallede kavga eden kadınları ayırmaya , şamarlamaya bayılırım. Hasan amcanın bozulan telefonunu hep ben yaparım. Elimin yatkın olduğunu, erkeklerden daha iyi iş çıkardığımı söyler.
Hayatım boyunca gönül işlerine hiç bulaşmadım.Kontrolün ben de olmadığı zamanları sevmiyorum .Aşk kontrolün insanlardan çıktığı en zor durum bence.Tabi bunları düşünürken; hayatımın en zor ama en anlamlı hikayesinin kontrolümü en kaybettiğim zamanda geleceğini asla tahmin edemezdim.Şimdi düşünüyorum da ne çok iddialı laflar etmişim. Uzun yıllar yaşadıklarımın etkisinden çıkamadım, kelimeleri tek tek sarf ediyor ,yaşadıklarımı hatırlamaktan korkuyordum. Yazmak istedim. Konuşurken kelimelere hakim olamayacaktım ve insanlar beni anlamayacakti.O yüzden yazmak istedim.Anlatmak istedim, taşın içinden nasıl gül yeşerir herkes bilsin istedim .
Babam gönül gözüyle gören bir adamdır. İnsanları kokularından tanıdığını söyler annem. Babamın gözlerinin görmeyişi benim evin işlerinden anlamama yardımcı oldu. Eve dair herşeyi bilirim.Dedemler annem hamile kalınca hep erkek çocuklari olsun , babamın elinden tutsun istemişler .Ben de kız doğunca üzülmeyi dillendirmemişler ama burkulmuş içleri. Çoçukluğumdan bu yana babama bir erkek çocuğunun yapabileceklerini aratmamak için çabaladım.
Kitapçıyı her sabah ben açar ben kapatırım.Babam kitaplar kadar zengin bir bilgi birikimine sahiptir, okumaktan hiç vazgeçmez. Kitap okumak için göz en son aşamadır der.Bazen bir kitaptan alıntı gibi sıralar cümlelerini. Hikayeler anlatır .En çok Mevlana'yı anlatır,Mesnevi okur bize ezberinden .Böyle bir yaşantım vardı. Böyle günlerden birinde kaçırılmayla başladı benim hikayem...