Şu otobüslere cidden alışkın değildim. Her taraf sarsılıyordu ve yaşlı vatandaşlarımız sağ olsun ayaktaydım. Arkamdaki yakışıklı genç arkadaşlarıyla sohbet ediyordu ve ben de azıcık kulak misafiri oluyordum.
"Hay ben arabamı tamire veren beynimi s*keyim. Abi tamam benimkini kontrole gönderdim onu anlıyorum da siz niye bana güvenip yürüyerek geliyosunuz. Al! Kaldık böyle otobüse. Ayakta gidiyoruz!"
"Ay kanka.. amma abarttın. Sanki bi gün otobüs kullansan geberip gideceksin. Kapa çeneni."
"Amaan! Sustum be! Az kaldı zaten. En azından evin yakınlarında durak var."
'Acaba aynı durakta mı ineceğiz?' Diye düşünürken birden bizim siteye yaklaştık. Ben inmek için hazırlandığımda arkamdaki taş çocuğun da haraketlendiğini gördüm. Tanımadığıma göre yan sitede falan oturuyordu heralde. Birden çocuk
"Olum şu eve de alışamadım. Gül gibi yaşıyorduk Amerika'da!" Demesin mi? Yoksaa bunlar yan eve taşınan komşular mı???? Yok! Allaaah! Akşam parti var! Pencereden izleyeceğim, hayallerimi süsleyen taş çocuk yan eve geldi!
"Duyuyor musun? Hey allahm dalmış gitmiş. Heeey! İneceğiz diyorum biraz çekilir misin?"
"Ah! Pardon. Bende burada inecektim." Diyerek inerkeeen.. ayağım takıldı. Tam düştüm derken.. bir acı hissetmedim. Yakışıklının kucağındaydım. Birden doğruldum ve
"Şey.. pardon. Teşe.."
"Tamam anladık. Birşey değil. Şimdi artık biz gidelim değilmi? Sen bi engel olmaktan vazgeç!"
O yanımdan geçip gidince
"Iyy.. öküze bak. Bende yakışıklı diye kibar davrandım!" Dedim sessizce. Arkasını döndü ve
"Evet biliyorum.. yakışıklıyım." Dedi ve yürüyerek BENİM siteme girdi. Arkasından yavaşça yürüdüm ve ondan sonra yandaki eve girdim. Kapı sesini duymuş olan annem
"Kızım. Sen mi geldin? Otobüs maceran nasıl geçti? Şoför de baban da meşguldü. Ama alış sen de otobüse.. hem iyi bir haberim de var. Hazırlan BU AKŞAM KOMŞULARIMIZA HOŞGELDİNE GİDECEĞİZ!"
