"I'm sorry. Hindi ko sinasadya." sabi ko sa lalaking nakabangga ko nang hindi tumitingin sa mukha nya. Tinulungan ko sya sa pag dampot ng mga papel na nalaglag.
"It's alright. Kasalanan ko din nman. I wasn't looking were I was going." sabi nya habang dinadampot din ang ibang papel na nag kalat.
"Here. I'm sorry again." Inabot ko sakanya ang mga papel na napulot ko at chineck ko kung meron pang naiwan. Nang masigurado ko na wala na ay tumingin ako sa kanya at binigyan ko sya ng isang matamis na ngiti.
"Thank you." tanging sagot nya habang nakatitig sa mukha ko.
Tumikhim ako para mapawi ang awkward moment naming dalawa. Ngayon kase ay nakatitig lang sya skin na para bang kinakabisado nya ang bawat sulok ng mukha ko.
"Hm.. may dumi ba ko sa muka?" tanong ko na syang kinagulat nya. Siguro napansin nya na kanina pa sya nakatitig sakin.
"So-sorry. May kamuka ka lang kasi." sabi nya at saka tumingin sa dala nyang papel.
"It seems that everything was fine now so, mauna na ko." sakto naman ang pag bukas ng pinto ng elevator. Dali-dali akong sumakay at pinindot ang floor kung nasan ang office ni papa. Nginitian ko nalang sya bilang pamamaalam. Hindi na sya nag salita pa, sinundan nalang nya ako ng tingin at tumango.
Wierd. Shit! Napamura ako ng tignan ko ang wrist watch ko at makita kung ilang minuto na kong late. Sana naman wag magalit sakin si papa.
Nang tumunog na ang elavator pahiwatig na nakarating na ito sa 25th floor, ay agad na akong umibis dito.
Nag sign of the cross ako habang papunta sa office ni papa.
"Good afternoon Ms. Jamie. Your dad is waiting for you inside." nginitian ko yung secretary ni papa at nag pasalamat sa kanya. Saka ako kumatok ng mahinhin.
"Come in."
Narinig kong sabi ni papa kaya pumasok na ako sa loob. I saw him sitting on his chair with his eyes focused on his laptop on top of his table.
"Sorry I'm late pa. Natraffic po kasi ako." paliwanag ko sakanya.
Agad naman syang napaangat ng tingin at nagulat ng makita ako.
"My princess, why are you here?"
Napakunot ang noo ko dahil sa tanong ni papa. May meeting tapos magtatanong why am I here.
"Pa, may meeting tayo with the Sebastian's right? That's why I'm here. Don't tell me it's already cancelled. You should at least call me." may halong pag tatampo yung boses ko.
Tumingin si papa sa watch nya at kumunot ang noo. Nagtaka naman ako. Siguro nakalimutan nya yung tungkol sa meeting. But how would it be possible? Matalas ang memorya ni papa lalo na pag dating sa mga meeting nya with his clients.
"Oh my God princess. Our meeting will be at 3pm pa this afternoon. Haha. Don't tell me you're the one who forgot about it? May memory gap na ba ang princess ko?" Lumapit sakin si papa at niyakap ako habang natatawa.
"Gosh, really? I thought it's 1pm. Kaya po nag mamadali akong pumunta dito." Nagulat ako sa sinabi ni papa. Paano ko nakalimutan yung meeting namin? Dahil ba masyado akong stressed sa school? O baka naman nagkaka-Alzhaimer disease nako?
No hindi pwede! masyado pakong bata? Paano pagnakalimutan ko sila papa? Hindi pwede, kelangan ko ng mag pagamot agad-agad.
"Pa? Kelangan ko na bang mag pacheck up?"
"Hahahahahahahaha. Iha you're making me laugh. Hahahaha!" Papa burst out laughing. Nakahawak pa ito sa tyan nya na halos hindi mapigilan tumawa.
"Papa naman eh!" Nag mamaktol akong umupo sa couch malapit sa table nya. Nakabusangot ang mukha ko.
Seriously, nagiging malilimutin na ko this past few days. Siguro dahil nai-stress na ko sa mga school activities dahil ilang buwan na lang mag mamartya na ko sa stage, idagdag pa yung isipin na ako na mag mamanage nitong kompanya. Nakakastress kaya.
"I'm sorry princess, I just can't help it. Stress lang yan iha, and you know what? You don't have to stress out yourself? Bata ka pa, sige ka mas mag mumuka kang matanda kesa kay mommy mo." Natatawa pa ding sabi nya.
"No way! Pa, nakaka-stress naman kase to. Lalo na't malapit na kong grumaduate. Papalitan na kita dito. Sino ba naman ang hindi maii-stress nun?" Nakasimangot pa din ako.
"Anak, hindi ko naman sinabi na pag ka graduate mo eh ikaw na agad mamamahala dito, syempre kelangan mo pa ng training and some advise from the professionals. Hindi naman kita pinipressure iha. In fact, after this meeting with the Sebastian's I'm gonna give you a month of vacation to enjoy yourself. Pero syempre kelangan tapusin mo muna activities mo sa school." Umupo si papa sa tabi ko at inakbayan ako.
"Talaga po?" Nagliwanag ang mukha ko sa sinabi ni papa. Ngayon lang nya ko pinayagan mag vacation ng ganun kahaba. Kadalasan he'll only give me one week or two, tapos review ulit ng mga strategies and more.
"Yes princess, napag isip-isip ko kase na dapat hindi ka nape pressure. Baka mamaya ayawan mo ang pag mamanage ng company. Hindi pa ko makapag retire. Haha. I already have an reservation for you at Sebastian's resort. You'll love it princess."
"Sebastian's Resort? Where is it located pa? May resort din sila? Maganda ba dun? Can I bring some of my friends with me?" Sunod-sunod na tanong ko kay papa.
"Woah! Someone seem to be excited huh? It's Actually located at one of the island in Palawan. And it is like a paradise. Hindi mo na gugustuhing umuwi pag nakapunta ka doon. And yes, you can bring some of your friends. Ayoko naman na mag isa ka lang. Hindi mo mai-enjoy." Niyakap ko si papa sa sobrang saya ko.
Hindi na ko makapag antay na iinvite sila Jacob. This is going to be fun.
"Thank you papa. You're the best daddy in the world." I hug him and kiss him on the cheeks.
Habang nag aantay kami ng oras, nag laro muna ko sa phone ko. Nag pa deliver na din si papa ng lunch naming dalawa.
Madalang kong nakakasabay si papa sa lunch time kase lagi syang naandito sa office. Madalas si mommy lang kasabay ko. Pero hindi naman yun nagiging dahilan para maging malungkot ang family namin. We are still happy. At para sakin perfect ang family namin. Yun nga lang wala akong siblings. Miracle baby lang daw kase ako sabi ni mommy at daddy.
Mom and dad waited a long time before they had a baby. Nawalan na nga sila ng pag-asa noon dahil sa sobrang tagal. Hanggang sa nag pasya sila na mag pacheck-up. Ang sabi ng OB-gyne ni mom maliit lang daw ang chance na mag kababy sila dahil sa bukol na tumubo sa ovary ni mommy. She undergo an operation to remove that, at ito ang naging cause kung bakit naging ganun ang resulta.
But God is good, because after 2 years, mommy find out that she was pregnant with me. And they were both happy. Muntik pa nga daw akong mawala. Ilang buwan daw si mommy na naka bed rest lang dahil natatakot silang mawala ako. But it didn't happen.
I was born on December 6. Papa said that it was the most beautiful day of their lives. The day that I was born. Ayun nga lang hindi na ako nasundan. Pero happy naman ako dahil andyan si ate Antonette. Sya na ang tumayong kapatid ko simula noon at mahilig din ako sa mga bata.
Naging kontento na ko kung anong meron ako. At least alam ko, mahal na mahal ako ng magulang ko. At napupunan ni ate Antonette ang pangungulila ko na mag karoon ng kapatid.
----------------------------------------------------------
Another UD :)
