เปลี่ยนหัวใจนายเย็นชา

4...ไอ้ปีศาจ

กริ่งงงงงงงงงงงงงงงงง

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น โอ๊ยเช้าแล้วหรอเนี่ย กี่โมงแล้วนะ ห้ะ 06.50 น. ตายแล้วหมอนั่นนัดฉัน 07.00 น. นี่นา พอตั้งสติได้ฉันก็รีบสปีดตัวไปอาบน้ำทันที

20 นาที ผ่านไป

เอ๊ะ ตานั่นยังรอฉันนี่หว่า อย่างน้อยนายก็ไม่ได้ใจดำหรอกเนอะ
"ขึ้นรถสิ ฉันรีบ ยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้นคงได้สายกันพอดี" ฉึก ทิ่มแทงฉันด้วยคำพูดได้ทุกเวลานริงๆ ไม่รู้ไปสรรหาคำมาจากไหน
"นี่นาย..." ฉันชี้หน้านายนั่น
"จะไปมั๊ย ไปก็ขึ้นรถ" ฉัน เกลียด นาย ฉันเถียงนายไม่เคยทันเลยจริงๆ ฉันก็ได้แต่หน้ามุ่ยไม่พอใจ แต่ก็ต้องไปเพราะฉันไม่มีรถ!

เอี๊ยดดดดดดดดดดดด
ตุบ โอ๊ย จะเบรกทำไมไม่บอกฟ่ะ
"นี่นาย จะเบรกก็บอกกันมั้งสิ เห็นมั๊ยว่าหัวฉันมันกระแทรกเนี่ย"
"ลงไป" ตลกน่า ฉันพูดอะไรไม่เข้าหูนายรึไงเนี่ย
"เอ่อ ฉัน ว่าฉัน"
"ฉันบอกให้เธอลงไป" อย่าแกล้งฉันสิ เพิ่งจะอยู่ปากซอยบ้านนายเองนะ
"ฉันขอโทษนะที่โวยวาย ฉันสัญญานะว่าฉันจะนั่งเงียบๆ ไม่รบกวนนายเลย" จะพยายามนะ
"ฉันบอกเธอว่ายังไง เมื่อวาน?" บอก บอกอะไร ฉันมันปลาทอง
"ไม่นี่ ก็ไม่ได้.....อย่าบอกนะว่านาย"
"ใช่ ฉันจะไม่ไปกับเธอ แต่ที่ฉันรอเธอเพราะพ่อฉันสั่งและยืนดูอยู่ ฉันถึงต้องรอเธอ ตอนนี้พ่อฉันไม่อยู่ เพราะฉนั้น ลงไปจากรถของฉัน"
"เห้ นี่นายจะทิ้งฉันไว้ตรงนี้จริงๆ นะหรอ แต่พ่อของนาย.."
"จะลงดีๆ หรือจะต้องให้ฉันลงไปลากเธอ ห๊ะ!" หมอนั่นเริ่มเสียงดังใส่ฉัน
"ฉันก็ไม่ได้อยากไปกับไอ้คนเฮ็งซวยอย่างนายนักหรอก ไอ้คนไม่มีน้ำใจ" ปึง! พูดจบฉันก็ปิดประตูรถใส่นายนั่น อย่างไม่พอใจ
บรื้นนนนนนนนนนนนน
เหอะ ฉันมีมือมีเท้า ไปเองก็ได้ว่ะ

ขออนุญาตค่ะ ทุกสายตามองมาที่ฉันขณะที่เดินเข้ามาในห้อง
"นี่ ทำไมวันนี้แกสายจัง ปกติฉันเห็นแกไม่เคยสายนิ" ยัยมะนาวเพื่อนเลิฟของฉันเอ็ดเบาๆ
"อ๋อ พอดีฉันแวะไปทำธุระนิดหน่อยน่ะ" ฉันแถได้เนียนมาก
"แล้วไป ฉันก็คิดว่าแก เครียดเรื่องที่บ้านของแกซะอีก"
"เรื่องนั้น...ชั่งเถอะแก ตั้งใจเรียนเหอะ" ฉันบอกพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง เพราะนายคนเดียวเลย ฉันถึงต้องมาสาย ไอ้ปีศาจ!!

"แก ไปกินข้าวกันเถอะ ฉันหิวจะแย่อยู่และ" พักเที่ยงแล้วหรอเนี่ย เร็วยิ่งกว่าจรวจซะอีก
"อ่อ อืม"

ณ โรงอาหาร
"นี่แก ดูสิ ไรเฟิลห้อง 6/3 หล่อเป็นบ้าเลย สาวๆ นี่ตามกรี๊ดหมอนั่นเป็นขบวนเลยนะ" เธอไม่รู้ทาสแท้ของนายนั่นนิ
"งั้นๆ อ่า หล่อสู้ ซันน์ก็ไม่ได้ ทั้งหล่อ ทั้งรวย นิสัยก็ดี กีฬาก็เก่ง กล้ามนี่เป็นมัดๆ เลย" ฉันพูดพลางมองไปที่หมอนั่น หึ มองฉันแบบนั้นคงจะรู้ตัวสินะย่ะ ว่าฉันพูดแดกนายอยู่ ว่ะฮะฮ่าาาา

พลั่ก ปึก โครม ยัยมะนาวอ้าปากค้างไป 10 วิก่อนจะรีบทำหน้าให้เป็นเหมือนเดิม ฉันรีบหันไปมองผู้เป็นต้นเหตุทำให้หน้าฉันทิ่มกับพื้น นายนั่นยืนยิ้มและเดินมาทางฉัน
"ทำบ้าอะไรของนายน่ะห๊ะ" ฉันลุกขึ้นประจันหน้ากับนายนั่นด้วยความโมโห
"โทษทีนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ^"^ " รอยยิ้มที่บ่งบอกว่านายสำนึก (ประชด)
"ไม่ได้ตั้งใจเนี่ยนะ เตะบอลมาโดนหัวฉัน ตั้งใจชัดๆ ก็เห็นๆ อยู่ว่านายแกล้งฉัน"
"เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ " นายคนนั้นมองและสำรวจฉัน
"ฉันคิดว่านายนิสัยดีกว่านี้นะ นายซันน์" ใช่ นายซันน์ เด็กหัวกะทิ ของ 6/3 เป็นผู้ชายที่สมบูรณ์ไปซะทุกอย่าง ระดับความหล่อก็ไม่ได้น้อยไปกว่าไรเฟิลสักเท่าไหร่ แต่ เสียดาย คิดว่านิสัยดีกว่านายนั่นแท้ๆ เลย
"ฉันว่าเธอน่ะ คิดมากไปเองนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ เธอต่างหากที่เดินเข้ามารับลูกบอลนั่นเอง" ทุกวันนี้ฉันโดนกระทำ แต่ถูกว่าตลอด อะไรจะซวยขนาดนั้น ยัยมิ้นท์ =_=
"ชั่งเหอะ ฉันไม่อยากคุยกับนาย เท่าไหร่ ไปล่ะ" ฉันเดินออกมา แต่ก็ได้ยินนายนั่นตะโกนเรียกฉันอยู่ เหอะ ใครจะสนกันล่ะ