'°Bukre'°

'°Acı'°

Sınıftaydık. Uzun bir tartışmadan sonra kendimizi sınıfa atabilmiştik çok şükür. Kafam çatlıyordu adeta. Benim için çok yorucu bi gündü şimdiden.

Bu günü bi an önce atlatmak istiodum ve eve gidip derin bi uyku çekmeye ihtiyacım vardı.
Dersin başlamasına az kalmıştı. Kalabalıktı sınıf ve oldukça büyük arka arkaya uzanan sıralar şaşırmama engel olamamıştım.

Kalbim sanki yerinden fırlayacak gibiydi. Yavaş yavaş ilerledim yanımdada Zeynep vardı. Orta sıradan bi yere oturup etrafa göz gezdirdik. Kimisi kendi aralarında sohbet ediyor, kimileri ise tuhaf şakalar yaparak eğleniyorlardı. Biz yabancı gibiydik öyleydik de zaten burda olan kişileri tanımıyorduk. Herkes bize tuhaf tuhaf bakıyordu ve bundan çok rahatsız olduğum kesindi.

Oysa eski okulumda olsaydım şimdi çok farklı olabilirdi. Arkadaşlarımla muhabbet etmek onlarla gülüp eğlenmek, şakalaşmak ahh! onları çok özlemiştim. Bunun farkındaydım

Eskilere dalmıştım aklıma Kaan gelmişti hoşlandığım kişiydi ona karşı bişeyler hissediyordum ilk zamanlarda ama onun duyguları bana karşı öyle değildi ne yazıkki

'acaba oda şuan beni düşünüyor mudur ki?' 

bu soru zihnimi kemiriyordu hala onu düşünüyordum. Ama artık o benim için bitmişti. Geride kalmıştı. Çok geçmeden birinin beni dürttüğünü farkettim kafamı çevirdiğimde bu kişi Zeynepti.

"Efendim canım noldu yine neden dürtüyosun beni Zeynep"

gözlerini bana dikmiş masum masum bakıyordu. Acaba ne diyecekti bana.

"daldın gittin ne düşünüyorsun"

Ne demeliydim ki şimdi. Kaan' ı mı düşünüyorum deseydim. Bunu diyemezdim çünkü kaan' a kızgındı benim yüzümden. Onu sevdiğimi söylediğim zaman Kaan benle dalga geçip alay etmişti kalbimi kırmıştı. Herkesin içinde.
İncinmiştim hemde çok neyse ki o günler geçmiş geride kalmıştı.

"Şey..hiç bi an dalmışım öyle"

Kaşlarını çatmış bana imalı imalı bir bakış atarak güldü.

"hımm..bana hiç inandırıcı gelmiyor nedense bukre"

Ne cevap vereceğimi bilemedim. O sırada sınıfın kapısı açıldı ve orta yaşlarda saçları hafif beyazlaşmış orta boylarda bir adam elinde kitaplarıyla sınıfa girdi ve kapıyı kapattı. Galiba hocaydı bu. Herkes yerine oturmuştu. Neşeli bir sesiyle bizlere "Günaydın" dedikten sonra masasına geçip sandalyesine oturdu. O sırada sınıfın kapısı hızla açılmıştı ve içeri bi genç adam girmişti. İlk başta bu kişiyi pek seçemesemde tanımam çok uzun sürmedi çok şaşkındım bu oydu Kaan'dı.

'Ne işi vardı onun burda niye gelmişti ki şimdi.'

Şaşkınlıkla onu izlemeye devam ettim. Ona kırgın ve sinirliydim. Duygularımla alay edip herkesin içinde rezil etmişti beni. Onun yüzünden burdaydım. Herşeyden uzaklaşmak istemiştim Kaan'dan da. Ama şimdi o buradaydı, tam karşımda. Şimdi bu yaptığı neydi?

Sınıfın ortasında gözleriyle birini arıyormuş gibi bakındı. Sınıf oldukça kalabalıktı. Çok geçmeden gözleri bana takıldı uzun süre bakıştık.

İlerlemeye başladı bana doğru geliyordu. Sınıfta ki herkesin gözü Kaan'ın üzerindeydi.

"sen de kimsin? Sınıfa böyle giremezsin çık dışarı hemenn.!!"

Hocanın sesi oldukça sinirli çıkmıştı. Bu ne küstahlıktı böyle. Kapıyı çalıp izin isteyip sınıfa öyle girmeliydi. Bana doğru yavaş yavaş ilerlemeye başladı. Herkes şaşkınlıkla ne yapacağını merak ederken masamın yanında durdu. Gözlerini üzerime sabitledi.

"gel benimle bukre"

Ne demekti şimdi bu. Beni çağırıyordu ama bana acı çektiren bir adamla gidemezdim.

"hayır gelmiyorum...git"

Bakışları sertleşmişti ve kaşlarını bana çatarken kolumdan tuttu.
Bütün sınıf hayranlıkla ve şaşkınla Kaan ve bana bakıyorlardı. Utanmıştım.

"ne yaptığını sanıyorsun sen Kaan bırak kolumu hemen"

Kolumu daha sıkı tutarak oturduğum yerden çekiştirerek kaldırdı beni.

"hayır bırakmıcam konuşmamız lazım yürü"

Zeynep ayağa kalkmış benim elimi Kaan'ın elinden kurtarmaya çabalıyordu ama bu imkansız bişeydi.

"sen karışma Zeynep çekil."

İleride hocanın bağırdığını duydum. Afallamıştım. Ama hocayı bile takmıyordu duymamazlıktan geliyordu.

Ne yapsalar ne etseler kimse Kaan'ı durduramıyordu. Beni sınıftan çıkartmıştı koridorda sürüklüyordu.  Ben ne kadar dirensemde fayda etmiyordu. Çok güçlüydü.

Okulun bahçesindeydik. Elimi o kadar sıkı tutuyordu ki acıdığının ve kızardığının farkında değildi. Hafifçe elimi çektim hele şükür serbest bırakmıştı. Ona sinirliydim. Bu yaptığı çok saçmaydı. Defolup gitmiştim hayatından o istediği için niye o gelmişti peşimden.

"ee şey ben özür dilerim canını yakmak istememiştim. Sadece konuşmak istiyorum."

Masum masum bana bakıyordu. Ama ben konuşmak istemiyordum ki çünkü konuşcak bişeyimiz kalmamıştı onunla. Herşeyi hayallerimi duygularımı mahvetmişti. Ona karşı artık hiç bişey hissetmiyordum. Aklımdan çıkmasada her saniye aklıma gelsede onu sevmiyordum. Çok değişmiştim. Onun hayatından çıkıktan sonra.

" hayır ben konuşmak istemiyorum. Şimdi rahat bırak beni ve git.."

"Hayır gitmiyorum konuşcaz dedim. Gerekirse zorla.

Elimi tutmak için uzandığında geri çektim. Git Kaan gitt.

"istemiyorum dedim bende."

Arkamı dönüp gitmek istemiştim. Daha fazla onu görmek istemiyordum. Bana dedikleri yaptıkları canımı yakıyordu. Hemde çok. Unutamıyordum olanları, unutulacak gibide değildi.
Birden irkildim bu düşüncelerimden sıyrılarak Kaan iki elini benim omzuma koymuştu.

"bukre..lütfen dinle ben"

Birden geri çekildim. Gitmek istedim. Arkamı dönüp gitmek istedim ama buna izin vermemişti. Tutmuştu beni elimden kendine doğru yaklaştırırken belimden sarılıp daha da çekti kendine. Ne olduğunu anlayamamıştım ki dudakları dudaklarıma değiyordu. Bu bir işkenceydi ya da kabus. Uyanmak istiyordum. Ellerim göğsünün Uzerindeydi ani bir hareketle ittip tokat atmıştım.

"Uzak dur benden dokunma bana Kaan gitt senden nefret ediyorum"

Gözlerimden damla damla yaşlar süzüldüğünü farkedebiliyordum. Kendimi tutamıyor, onun karşısında ağlıyordum. Bunu yapmamalıydım. 'ağlama bukre, ağlama'  kendimi ne kadar böyle avutmaya çalışsam da bu imkansızdı.

'Acı bütün bedenimi sarmıştı'

A'cı'

'°'°'°'°'°'°'°'°'°'°'°'°'°'°'

Diğer bölümde görüşmek üzere arkadaşlar umarım beğenirsiniz büyük bir emek harcadım beğenmenizi umarım yorumlarınızıda bekliyorum. Hepinizi çok seviyorum :)