"............... sehunnnnnnnn "
"hyung........"
ဖုန္းထဲမွာၾကားလိုက္ရတဲ့ သူ႔ေခၚသံေလးက အားေဖ်ာ့ကာ ႏြမ္းလ်လြန္းေနခဲ့သည္။
"se ... sehunna ...."
"hyung ဖ်ားေသးတယ္ဆို။ ဘာလို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဂရုမစိုက္ရတာလဲ hyung ရယ္။ တစ္ခုခုလိုရင္ kris ကို ဖုန္းဆက္လိုက္ပါဆိုတာ ....... "
"kris ေျပာတာလား .... ငါဖ်ားတာ"
"အင္း ဟိုတစ္ေန႔က kris ဖုန္းဆက္မွ ......... "
"တူ .... တူ .... တူ"
ဒီတစ္ခါေတာ့ sehun ဘက္မွ ဖုန္းခ်သြားျခင္းမဟုတ္။ သူအရင္ ဖုန္းခ်လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ Kris နဲ႔ေတာင္ ပံုမွန္အဆက္အသြယ္ရွိေနတဲ့သူက သူ႔ဆီဖုန္းတစ္ခါေခၚဖို႔ ဘာလို႔ဒီေလာက္ခက္ခဲေနရတာလဲ။ သူေခၚလိုက္တိုင္း လူႀကီးမင္းနဲ႔သာတိုးေနေသာ ဖုန္းက Kris ဆက္ေတာ့ ရေနခဲ့သည္လား။
"အာာာာာာာာာာာာာာားးးးးးး"
Luhan အာေခါင္ျခစ္ ေအာ္လိုက္သံနွင့္အတူ ဖုန္းေလးမွာ လႊင့္ထြက္သြားၿပီး အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာျဖစ္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ တစ္အိမ္လံုးရွိ ပစၥည္းမ်ားမွာလည္း ကဲြေၾကျခင္း အတိသို႔။
သန္းေခါင္ယံည ေမွာင္မိုက္ေနေသာ အခန္းအတြင္း ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္၏ ရႈိက္ႀကီးတငင္ငိုေႂကြးေနေသာ အသံက ဝမ္းနည္းဖြယ္ရာအတိျဖင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုး ဖံုးလႊမ္းသြားေလေတာ့သည္။။
.......................................................
Luhan သင္တန္းဆင္းေသာ္လည္း အိမ္မျပန္ခ်င္ေသး။ တစ္ေနရာရာသို႔ ေလ်ွာက္သြားခ်င္ေနမိသည္။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း မသြားလိုေသာေၾကာင့္
"kai"
"ဟုတ္ကဲ့ ..... hyung"
kai တစ္ေယာက္ သူပစၥည္းသိမ္းေနသည္ကို ၾကည့္ေနရာမွ သူေခၚလိုက္သျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းထူးကာ မတ္တပ္ပါထရပ္ေလသည္။ တစ္ခါမွမေခၚဖူး၍ ထူးဆန္းကာ သူ႔ကို ပါးစပ္အေဟာင္းသားေလးနွင့္ ေငးၾကည့္ေနသည့္ ပံုစံက ခပ္ဆိုးဆိုး ခပ္ဂ်စ္ဂ်စ္ သူ႔ရုပ္ေလးနွင့္ နည္းနည္းမွ မလိုက္။
YOU ARE READING
T♡ the Heaven
Fanfiction-fanfiction -character-luhan,sehun,kai,kyung soo -drama,romatic
