Verdwenen liefde

Hoofdstuk 1

- Evert -

"De man heeft het vooral op vrouwen rond de 30 met bruin haar gemunt, er zijn er tot nu toe 5 vermist, in 3 dagen tijd. Het kan mogelijk een vrouwenhandelaar zijn." Zegt Carla. Ze drukt op een knopje en er komt een foto van een vrouw in beeld met bruin haar, rond de 30. "Dit is Sara Bosch, ze is gisterenavond op straat aangevallen, maar haar vriend was gelukkig op tijd. Ze heeft ons de volgende beschrijving gegeven van de man, ze zit nu bij de tekenaar." Zegt Carla. "De man is kaal, hij heeft een klein baardje, ongeveer 1,80 en een breed postuur." Zegt Carla. "Wat had hij aan?" Vraagt Fenna. "Hij droeg een zwart vest met een capuchon, en een donkere spijkerbroek met sneakers." Antwoord Carla. "Op dit moment kunnen we weinig doen, jullie kunnen verder met jullie papierwerk." Iedereen gaat naar zijn bureau en gaat aan het werk. "Evert, kan ik jou even spreken?" Vraagt Carla. Ik loop richting haar kantoor. "Ga even zitten." Zegt ze en ze sluit de deur. Ze gaat achter haar bureau tegenover mij zitten. "Evert, ik kreeg net een telefoontje, en het spijt me heel erg. Je vader is net aangereden, en hij is er slecht aan toe." Zegt ze. "M...mag ik..." Probeer ik te verwoorden. "Tuurlijk, ga maar." Zegt ze. Ik sta op, als ik in de deur opening sta word ik geroepen. "Evert," zegt Carla, ik kijk om. "Sterkte." Zegt ze. Ze knikt. Ik knik dankbaar terug. Ik loop naar mijn bureau en pak mijn spullen. Fenna loopt naar me toe. "Gaat het?" Vraagt ze. "Ja." Zeg ik. Ze trekt één wenkbrauw op en kijkt me aan. "Nee." Corrigeer ik mezelf. "Mijn vader, hij is aangereden en is er slecht aan toe." Zeg ik terwijl ik mijn spullen bij elkaar zoek. "En dan ben ik ook nog die verdomde autosleutels kwijt!" Schreeuw ik terwijl ik met mijn vlakke hand hard op het bureau sla. "Rustig. Ik breng je." Zegt ze. Voordat ik er wat tegenin kan brengen loopt ze naar Carla praat wat, en trekt me mee naar buiten. "Fenna!" Roept Carla. Fenna loopt door en trekt me mee. Ik stap in de auto. Fenna start de auto en rijdt zo snel als ze kan naar het ziekenhuis. Ze loopt naar de balie en ze is te ver weg dat ik het kan horen. Ik loop naar de balie. "Bent u familie?" Hoor ik de vrouw vragen achter de balie. "Nee, maar hij wel." Zegt Fenna. "Oke dan moet ik u verzoeken hier te blijven." Zegt de vrouw tegen Fenna. "Nee, ik ga mee. Hij heeft me nodig." Zegt Fenna fel terug. "Mevrouw, dat mag niet." Zegt de vrouw. "Dat maakt me niet uit." Zegt Fenna. "Laat haar gewoon mee gaan oke! Ze geeft niet op hoor, die kan hier nog de hele dag staan discussiëren!" Roep ik fel en geïrriteerd naar de vrouw. "Oke, loop maar mee." We lopen achter haar aan. "Hier is het." De vrouw wacht tot we naar binnen lopen, mompelt iets van 'sterkte' en loopt weg. Ik kijk naar mijn vader. Honderden slangen en draadjes. Ik begin te huilen, op Fenna's schouder.