Je bent van mij. ~deel 2~

•06

1 week later.

"Salma eet nou wat, alsjeblieft?" Ik schud met me hoofd. Chahid kijkt me teleurgesteld aan en loopt dan weg met het bord.

Ik heb dagen lang haast niets door me keel gehad, ik kon niet eens slapen. De dokter heeft verteld dat de tumor is uitgezaaid en dat het moeilijk zal zijn om de tumor te later verdwijnen. En als ik de operatie wil ondergaan moet ik minimaal 20.000 euro betalen.

Ik pak een foto van mijn nachtkastje waar Aya, Chahid en ik opstaan. Drie gelukkige gezichten. We waren in Parijs. Die dag vergeet ik echt nooit meer. Ik druk een kus op de foto.

Stel je een voor dat ik overlijd? Wie zal Aya dan 'mama' noemen? Ik ben niet bang voor de dood, maar ik ben bang voor Aya. Ze is zo een lief, mooi meisje. Zo jong en zo kwetsbaar. Ik wil gewoon zien hoe ze opgeroeid.

Ik voel langzaam steken in mijn hart.
Tranen stromen over mijn wangen en landen op de foto. Harde snikken verlaten mijn mond. Ya rabb help mij in deze moeilijke tijd.

De deur gaat langzaam open, Chahid loopt naar me toe en houd me stevig in zijn armen . "Het komt goed, ik zal er alles aan doen zodat je de operatie kan ondergaan, kosten wat het het kost" fluistert hij.

Met een enorme hoofdpijn loop ik naar beneden, opzoek naar mijn telefoon. Ik heb me telefoon een week lang met geen vinger aangeraakt.

"Mama? Ben je al beter?" Hoor ik aya zeggen. Ik draai me om en zie Aya met een bezorgde blik daar staan. Ik hurk naar beneden en knuffel haar stevig "ja schat" weer voel ik de tranen opkomen, ik laat haar langzaam los en veeg snel me tranen. Ze mag me niet zien huilen.

Naar minuten lang zoeken heb ik eindelijk me telefoon gevonden. Ik wil het vandaag aan Hayat en Ouarda vertellen. De enigste die het weten zijn mijn ouders & Hamza en Chahid's ouders. Maar me beste vriendinnen die ik als zussen beschouw, die weten het nog niet. Ik vind het gewoon moeilijk om het te vertellen.

"Hallo? Salma? Ik heb heyek vaak gebeld he, waarom neem je niet op?" "Uhm hayat? Kan je naar me toe komen alsjeblieft?" "Ik kom er nu aan"
Ze hangt op.

Ik toets Ouarda de nummer nu in en bel haar op. "Salma, eindelijk!" "Ouarda kan je nu naar me toe komen?" "Wat is er? Ik heb je zo vaak gebeld he, waarom nam je niet op?" "Kom nou maar" ze zucht en hangt op.

De deurbel gaat. Ik loop met moeite naar de deur en open het. Ik zie Hayat daar staan. Ze kijkt me bezorgd aan "Gaat het wel goed met je?" Ik knik en loop naar de bank, ze achtervolgt me en gaat naast me op de bank zitten. "Wat is er Salma?" Ik besluit haar vraag te negeren. Ik wil het aan Hayat en Ouarda tegelijk vertellen.

De deurbel gaat, weer sta ik vermoeiend op en open de deur. Ouarda vliegt om me nek. "Auw Ouarda!" Schreeuw ik uit. Ik heb zo een ongelofelijke hoofdpijn . Ouarda laat me geschrokken los en kijkt me vragend aan.

Ik zit ongemakkelijk voor hun. Ze kijken mij nog steeds onbegrijpelijk aan. "Ik.. Ik moet jullie wat vertellen" zeg ik zacht. "Ik heb een.." Het lukt me gewoon niet, ik vind het gewoon zo moeilijk om het te vertellen. "Wat is er schat?" Vraagt hayat. Ik kijk naar de grond, de tranen beginnen al over me wangen te stromen "ik heb een hersentumor"