...
Dalmışım. Bi anda odamdaki kapının tıklandığını farkettim. Gelen babammış. '' kızım gelebilir miyim?'' dediğinde ''gelebilirsin babacığım'' dedim ve içeri girdi. Ardından annemde girmişti içeri. Noluyo lan 3. dünya savaşı varda benim mi haberim yok. Yani bunu söylemenin sebebi babam hayatta benim odama gelmez. Babam ''seninle konuşabilir miyiz'' dediğinde hemen yayıldığım yataktan doğrularak oturumuma geldim. Belli ki konuşacakları şey önemli olmalıydı. Annemde yanıma oturmuştu.
Hiçbirşey anlamadan meraklı bakışlarla babamın ağzından çıkacak olan kelimeyi bekliyordum. Ama babam anlatmakta baya zorlanacak gibiydi. Suratı düşmüştü.
''Imm.. Şey kızım '' baba bu nasıl bir kelimedir yahu. Tamam zekiyim ama bu kadarı fazla bundan ne anlarımki ben.
'Evet babacığım seni dinliyorum'
Anneme baktığımda annem benden gözlerini kaçırıp yere bakıyordu. Yaa anneee yerde ne var ne inceliyon. Cidden sıkılmıştım bu durumdan hea. Bu kadar sıkılcak ve utanılcak nasıl bir konu olabilirkii
''İklimya artık büyüdün ve genç kız oldun. Emin ol gerçek ailenin de bu halini görmek için nelerini vermezdi." Dedii
Baba sen naptın bildiğin ortaya el bombası attın.
"Gerçek ailem mii? baba şakamı yapıyorsun. Eğer şaka yapıyorsan bu söylediğin hiç hoş değil "
O arada istemsizce de olsa gözlerim dolmuştu. Babam daha fazla anlatamayıp odadan kaçarcasına çıktı. Ben hala şoktaydım gerçi kim olmazdı ki. Annem üzgündü. Ne olduğunu, babamın ne demek istediğini çok merak ediyordum.
Anneme noluyo dercesine sağa sola kafamı salladım.
Annem "İklimya bizim çocuğumuz hiç olmadı" nasıl ya ben ne oluyordum yalı kazığımı hayır yani artık bırakın şu şifreli konuşmaları. Sıkılmıştım ve git gide sinirleniyordum.
"An..." demeye kalmadı " şşşş önce beni dinlemelisin güzel kızım" dedi annem. Kaşlarımı çatıp anneme baktım.
"Kızım bizim çocuğumuz olmadı ne yapsakta olmadı. Düşündük taşındık Çocuk Yetiştirme Yurdundan bi evlat edinmek, koruyucu aile olmak istedik. Babanla ortak kararımızdı. Seni kucagma aldığımda daha 10 günlüktün. Anneen..."
"Evet anneme noldu?"
"Annen seni doğururken oracıkta hayatını kaybetmiş" benim ağzım açık kalmıştı. Gözümde biriken yaşları artık özgür bırakmıştım.
"Peki babam?" dedim.
" Baban annenin yokluğuna dayanamamış, içkiye başlamış. Rahmetli Annen varlıklı bir aileden gelmeymiş, baban ise normal mahallede harabe bir evde yaşıyormuş küçükken. Gençkende nasıl tanıştılarsa birbirlerine sevdalanmışlar işte. Deden babanı istemese de onlar hallerinden mutlularmış yani güzel gözlüm bana anlatılanlar bu" ben hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Gözlerimin çevresi kızarmıştı. Gökçe annem bana sarıldı o halimi görünce. Bir yandan da devam ediyordu anlatmaya.
"Anneninin ölümüne yıpranmış, sana bakamayacağını anlayınca Yetiştirme yurduna bırakmış. O günden sonra ne gelmiş ne de arayıp sormuş" iç sesim oradan atladı hemen, insan evladını bırakıpta gider mi hiç mi için acımadı? Hiç mi canın yanmadı? Aşağılık adam.
Anneme devam etmesini söyledim. İstemeyerekte olsa merak ediyordum. Sonuçta benimle ilgiliydi.
"Sonra biz geldik sen çok güzel bir bebektin. Halâ da öylesin. Çok masumdun, olanlardan habersizdin kızım. Seni gördüğümüzde içimiz ısınmıştı sonra seni koruyucu aile olarak aldık. İyiki almışız. İyiki evladımızsın. Gurur duyuyorum seninle güzel gözlüm benim" birbirimize sarıldık ve annem başımı okşayıp öptü. Benim dilim tutulmuştu hiçbirşey söyleyemiyordum. Galiba annemin anlatacaklarıda bitmişti. Odadan çıktı annem. Düşünmeye başlamıştım. Acaba annem ve babam nasıl birisiydi? Anneme mi yoksa babama mı benziyordum? diye düşünürken bi anda telefonum çalmıştı. Tabi her kimse yazık oldu sülalesine sövmüştüm, ne güzel düşünüyordum. Doğrusunu söylemek gerekirse telefon titreyip çaldığında korkmuştum. Arayan Şule'ydi. " eyvah!! Bugün staj vardı nasıl unuturum." Açtığımda Şule çok meraklanmış ve endişelenmiş gözüküyordu. Nerde olduğumu sormuştu " evdeyim, halsizim bugün gelemicem" dedim ve kapattım . Bu kafayla gidemezdim hastaneye...
Vote ve yorumlarınızı bekliyorum :))
