I'm a Potter ~book 2

♡Chapter 8: All those memories

Een fel wit licht zorgt ervoor dat ik mijn ogen open doe. De vloer onder me is hard. Overal waar ik kijk is het wit. De vloer, de lucht en zover ik kan kijken. Alles is wit. Zelf heb ik een lange witte jurk aan. Mijn lichaam is het enige wat niet wit is. Mijn haar is gewoon weer rood, met een mooie slag erin. In plaats van mijn schooluniform heb ik een wit (goh, verrassend) jurkje aan. Het jurkje komt tot net boven mijn knieën en is op mijn rug met kant. In mijn taille zit een kleine strik op mijn rug. Aan mijn voeten zitten simpele witte schoentjes. Voorzichtig sta ik op en kijk ik om mij heen.

"Hallo? Is daar iemand?"

Niemand antwoord. Een angst schiet door mijn hoofd. Wat als ik dood ben? Ik heb hem toch in zijn ogen gekeken, die slang. Niet direct weliswaar, maarja... Voorzichtig begin ik rechtdoor te lopen.

"Hallo?" roep ik nog een keer, maar nog steeds blijft het doodstil. Ik loop maar een beetje doelloos vooruit, totdat ik in de verte iets zie. Gebouwen. Een sprankje hoop licht in mij op en ik zet het op het rennen. Ik kom inderdaad terecht in een dorpje en bij het eerste het beste huisje klop ik aan.

"Hallo? Is daar iemand?" ik hoor in de verte vaag gestommel achter de deur en langzaam word de deur opengedaan.

Voor mij staat een vrouw in een witte broek, met een wit bloesje. Haar haren zijn rood, op haar neus zitten wat sproetjes en haar groene ogen kijken mij aan. Heel even denk ik dat ik voor een spiegel sta, voordat het kwartje bij mij valt.

"Mam?"

De tranen vormen zich langzaam in mijn ogen. Ze knikt lichtjes en een glimlach vormt op haar gezicht.

"Lena, wat ben jíj groot geworden." zegt ze zachtjes terwijl ik me in haar armen werp.

"Ach meisje..." murmert ze zachtjes in mijn haar.

"Lily? Wie is daar?" een mannenstem klinkt vanuit het huis. Achter mama verschijnt een man die Harry's oudere tweelingbroer kan zijn. Met zwart haar dat in de war zit en een ronde bril is het Harry's spiegelbeeld. Het enige verschil is dat hij iets langer is en dat in plaats van de groene ogen, er bruine ogen mij vragend aankijkt. Langzaam zie ik het kwartje in zijn ogen vallen.

"Lena?" vraagt hij en verlegen knik ik. Mijn ouders trekken mij het witte huis binnen. Binnen in het huis is het wat meer gekleurd. De vloer is mooi hout en bruin. Er staan een witte hoekbank met een glazen tafel, waar twee kopjes op staan. Aan de wand hangt een tv. Aan de andere kant van de kamer staat een mooie, houten boekenkast waar veel boeken in staan. In de hoek staat een witte wenteltrap, die naar boven gaat.

Op de muur hangen meerdere foto's. Er hangt een grote foto waar onze hele familie op staat met nog een paar onbekenden. Harry en ik als baby, in de armen van onze ouders, terwijl onze ouders stralend in de camera kijken. Daarnaast een man met zwart haar en grijze ogen, die met zijn handen in zijn zakken staat terwijl hij vrolijk naar baby Harry en Lena kijkt. Naast hun staat nog een andere man met wat krassen over zijn gezicht, hij heeft wallen onder zijn ogen, maar kijkt heel blij. Naast mijn ouders staan nog 2 mensen, die ik maar al te goed ken. Ze staan met een baby meisje in hun armen. Ze heeft rossige haartjes en een paar sproetjes op haar neus. Haar ouders zijn mijn pleegouders, de Scott's. De vraag wie dat meisje is spookt gelijk door mijn hoofd heen. Naast de grote foto hangen aan beide kanten nog 2 foto's. Mama en ik aan de linkerkant, en papa en Harry aan de rechterkant.

Ik schrik op uit mijn dagdroom als ik het geluid van kopjes hoor.

"Ik neem aan dat je thee lekker vind?" vraagt mijn moeder terwijl ze een dampende kop thee voor mijn neus neer zet op de glazen tafel. Ik knik en plof neer op de witte bank.