Όταν η Άννα γνώρισε τον Νίκο

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3

Την επόμενη μέρα ξύπνησα έκανα ένα ντουζ, ετοίμασα τα πράγματα μου για να έιμαι έτοιμη για αναχώρηση το απόγευμα και κατέβηκα κάτω.Με είχε ενημερώσει χθες το βράδυ ο Πέτρος ότι σήμερα λόγω του καιρού δεν θα ανοίγαμε το υπαίθριο μπαρ όποτε θα δούλευα μέσα"Καλημέρα " είπα στον Γιάννη που είχε ήδη πιάσει δουλειά "Καλημέρα Άννα! Έτοιμη να σερβίρουμε μια θάλασσα καφέ σήμερα?" "Τι ερώτηση είναι αυτή?Φυσικά και είμαι έτοιμη!πρώτα όμως θα κάνω τον δικό μου κάφε" δεν πέρασε ένα λέπτο από την στιγμή που ήπια την πρώτη γουλιά και άκουσα την γνώριμη βραχνή φωνή του "Καλημέρα, ένα διπλό σκέτο εσπρεσσο" "Καλημέρα, αρκετά πρωνός σήμερα!" "Ε!ναι θέλω λίγο να ξεδώσω στις πίστες και να φύγω το μεσημέρι" του χαμογέλασα καθώς ετοίμαζα τον καφέ του "Όρίστε, στην υγειά σου" "Ευχαριστώ" είπε αλλά φαινόταν κάτι να τον απασχολεί, είχε χαθεί στις σκέψεις του. Μετά από λίγο και αφού είχα γυαλίσει όλο τον πάγκο η βραχνή του φωνή ακούστηκε και πάλι "Άννα γιατί δεν έρχεσαι προς τα'δω να πιούμε παρέα τον καφέ, αφού ακόμα δεν έχετε πολύ δουλειά" πήρα την κούπα μου και πήγα προς το μέρος του "Που είναι η παρέα σου?" "Κοιμούνται σαν πουλάκια, αλλά καλύτερα, τα πρωινά μ'αρέσει η ησυχία" "να σ'αφήσω τότε" "μην λες βλακείες αφού έγω σου είπα να έρθεις. Για πες πως είναι η ζωή στο βουνό?" ήθελε να πιάσει κουβέντα μαζί μου "θα σε απογοητεύσω, δεν μένω συνέχεια εδώ, έρχομαι κάθε Παρασκευή και φεύγω την Κυριακή, τις ημέρες αυτές γίνεται χαμός όποτε καταλαβαίνεις ότι δεν είμαι ο καταλληλότερος άνθρωπος για να περιγράψει τη βουνίσια ζωή" "Που πας τις υπόλοιπες μέρες?" είχε αληθινό ενδιαφέρον η ερώτηση του "Θεσσαλονίκη, εκεί μένω" "Και το κάνεις αυτό κάθε εβδομάδα?"κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου"πωωω κουραστικό μου ακούγεται" "είναι λίγο, αλλά το συνήθησα. Εσύ? Πως και ήρθες στο ταπεινό μας χιονοδρομικό?" τον πείραξα και μου έσκασε ένα μικρό χαμόγελο "Ταπεινό αλλά τίμιο!καλά είναι, εκεί που υπέρεχει πραγματικά είναι στον τρόπο σερβιρίσματος του, ξαφνιάζεσαι κάθε φορά " το βλέμμα του ήταν τόσο ξέγνοιαστο ήθελα να το βλέπω κάθε μέρα "Ά ναι!αν υπήρχει τέτοιο βραβείο τότε μας ανήκει" χωρίς να το πολυσκεφτώ τότε του έκανα νόημα να πλησιάσει όπως είχε κάνει ο ίδιος εχθές ,έβγαλα την πιο sexy φωνή που μπορούσα και του ψυθίρησα "ιδίως στην βότκα δεν παιζόμαστε" ήταν σειρά του να ξεροκαταπιεί, θα μπορούσα να τον χαζεύω με τις ώρες έτσι όπως είχε μείνει σαστισμένος.Ήπιε την τελευταία γουλιά του καφέ του με κοίταξε στα μάτια ,φαινόταν ότι κάτι ήθελε να πει τότε ήταν η σειρά του ξανά να κάνει νόημα να τον πλησιάσω για να μου ψυθιρήσει"εσύ μωρό μου δεν παίζεσαι , ιδίως όταν φοράς τέτοια sexy μαύρα φορέματα όπως εχθές" έμεινα παγωτό ήθελα κάποιος να μου πετάξει έναν κουβά παγωμένο νερό, τι έκανε με φλέρταρε?. Τα μάτια μου είχαν καρφωθεί στα δικά του ενώ χαμογελούσε αυτάρεσκα –το καθίκι- το μόνο που μπόρεσα να ψελλίσω είναι"είσαι απίστευτος" και το χαμόγελο του έγινε πιο πλατύ " ο ναι είμαι , αλλά αυτό μου το λένε οι γυναίκες συνήθως όταν βρίσκονται από κάτω μου όχι απέναντι μου" δεν σκέφτηκα καθόλου το μόνο που έκανα πήρα το νερό που κρατούσα στα χέρια μου και του το πέταξα στα μούτρα για άλλη μια φορά "είσαι τυχερός που είχα πιει ήδη τον καφέ μου" του είπα ενώ αυτός σκουπιζε το πρόσωπο του με την παλάμη του, γύρισα και έφυγα από κοντά του. Μέχρι να τελειώσει η βάρδια μου δεν τον ξαναείδα , ούτε όταν ήρθαν οι φίλοι του για καφέ δεν φάνηκε –καλύτερα σκέφτηκα- η παρουσία του και μόνο με αναστάτωνε με πολλές έννοιες.

Η ώρα είχε πάει6 ήμουν κάτω με τα πράγματα μου, χάζευα στο κινητό μου όταν ήρθε ο Πέτρος "έτοιμη?" "Άμε!" του είπα και προχωρήσαμε έξωγια να μπούμε στο αυτοκίνητο.Στον δρόμο μέχρι τη Θεσσαλονίκη ο Πέτρος μου έλεγετι ετοίμαζε για τις γιορτές ,ρωτούσε τη γνώμη μου για κάποιες άλλες ιδέες πουείχε, η κουβέντα κυλούσε ήρεμα,πράγμα που με έκανε να αισθανθώ πολύ καλύτεραμετά τα χθεσινοβραδινά, δεν ήθελα να γίνει περίπλοκη η σχέση μας ήταν τέλεια όπωςήταν μέχρι τώρα.Αφού είχαμε μπει ήδη Θεσσαλονίκη πήρα βαθιά ανάσα και τουξεφούρνισα τα πρωινά γεγονότα "Πέτρο το πρωί έριξα ένα ποτήρι νερό στονΘεοφράστου... πάλι" κατέβασα το κεφάλι σαν τα παιδιά όταν κάνουν αταξίες και περίμενα να ακούσω τοκήρυγμα του για άλλη μία φορά περί επαγγελματισμού "Το ξέρω , μου το είπε ο ίδιος" "ΤΙ?και γιατίδεν μου είπες τίποτα μέχρι τώρα?τι σου είπε ακριβώς? σου ζήτησε να με διώξεις έτσιδεν είναι?δεν τον πιστεύω τον άνθρωπο...είναι ...είναι...και εγω δεν ξέρω τι είναι" "ώπαώπα ηρέμησε, καταρχάς όχι δεν μου ζήτησε να σε διώξω, αλλά πρέπει να αρχίσειςνα ελέγχεις τα νεύρα σου για να μην χρειαστώ να κάνω κάτι τέτοιο" "συγνώμηΠέτρο αλλά αν ποτέ ξαναέρθει μη με βάλεις ξανά να του ζητήσω συγνώμη, ήταννευριασμένος?" "ο Θεοφράστου? Όχι δεν θα το έλεγα μου είπε ότι το δεν τοπείραξε γιατί ήταν από τα δικά σου χέρια το μπουγέλο, Α! και μου έδωσε αυτόντον φάκελο για σένα" έπιασε το τιμόνι με το ένα χέρι ανασηκώθηκε λίγο καιέβγαλε από την πίσω τσέπη του παντελονιού του έναν φάκελο αλληλογραφίας που έξωέγραφε απλά –Άννα- , τον πήρα σταχέρια μου και τον κοιτούσα χωρίς να τον ανοίγω "Λες να θέλει να πάρει εκδίκησηγια τα μπουγελώματα?" είπα και σκάσαμε στα γέλια και οι δύο "Δεν νομίζω ομορφιάμου" και εκείνη την ώρα το αυτοκίνητο σταμάτησε καθώς είχαμε φτάσει έξω από τηνοικοδομή μου "Ευχαριστώ Πέτρο και συγνώμη αν σου προκάλεσα κάποιο πρόβλημα μετη συμπεριφορά μου" "Καλή ξεκούρασηγλύκα, όλα καλά" "Ευχαριστώ καλή ξεκούραση και σε σένα" πήγα να βγω από τοαμάξι όταν μου κράτησε το ένα χέρι και παρέμεινα στη θέση μου "Άννα σχετικά μεχθες το βράδυ δεν ήθελα να σε φέρω σε δύσκολη θέση" "Πέτρο ας πούμε ότι χθες τοβράδυ απλά δεν υπήρξε ποτέ και ας μην ξανααναφερθούμε σε αυτό" χαμογελάσαμε καιβγήκα από το αυτοκίνητο. Βιαζόμουν να πάω έπανω για να δω τι περιείχε επιτέλουςαυτός ο φάκελος...