Charis-AkEz

« Rien n'arrive par hasard»

Bazen kalbimin derinliklerinde bir fısıltı olduğunu ve bana sesini duyurmaya çalıştığını düşünürüm.

Herkesin arasından bana sesini duyurmaya çalışıyor

Bana sorarsanız hiçbir zaman kendimi özel bulmadım. Kendimde de özel bir şey bulmadım, sıradan kızıl saçlarım vardı boyum çok uzun değildi tenim beyazdı falan

Lise hayatım boyunca insanları gözlemledim, nasıl bir insan olduklarını düşündüm, yaşantıları nasıl onu düşündüm

Ve bu düşünceler beni Psikoloji okumaya itti.

Evimde 2 sene boyunca dört döndüm durdum. Ve en sonunda kendime bir hedef koyup sınava çalıştım istediğim bölümü de kazandım.

20 Yaşında Psikoloji okumaya başladım.

Şuan 3. Sınıfım okulda az çok insanları tanıyorum ama hala çok yakın olduğum bir arkadaşım yok. Çoğu kez arkadaş ortamlarına katılmayı denedim ama bir zaman sonra yakın olmadıklarıyla konuşmayı kesiyorlardı tabii.

Bende kendime hobiler buldum.

Mesela Piano.

Piano çalmaya başladığımdan beri kendimi huzurlu hissediyordum, duygularımı notalara yansıtıyordum. Belki de hayatımda aldığım en iyi karar Piano çalmaya başlamaktı?

Az çok yaşadıklarımı anlattım ama kendimi anlatmadım.

Ben, Ezgi Akliman
Herkesin arkasında kalmış, kendi dünyasını kurmuş hayallere ve müziğe kapılmış okuduğu bölüme sevgiyle devam eden 22 yaşında bir gencim.

Unutmayın Le silence dit parfois tout

~Sessizlik bazen her şeyi anlatır...~

🐈

"Psikolojide algı, bireyin gerçeği olduğu gibi değil, kendi zihinsel süreçlerinden geçirdiği biçimde deneyimlemesidi-"

Aniden Amfinin kapısının açılmasıyla çoğu kişi o tarafa bakmaya başlamıştı. Sınıfa elinde bir kaç kağıtla beyaz tenli uzun boylu bir çocuk girmişti.

"Hocam ben Hukuk öğrencisiyim de burası Hukuk Amfisi mi?"

Dedikten sonra gözleriyle birini arıyormuşcasına etrafa bakmıştı ve en son ön taraflarda oturan benle göz göze gelmişti ve küçükte olsa yüzünde ki o gülümsemeyi fark etmiştim.

Bir kaç kişi aralarında fısıldaşmaya başlamıştı çocuğun fiziğini övüyorlardı ama çok oralı olmamıştım.

"Hayır? Psikoloji burası"

"Kusura bakmayın dersi böldüm tekrardan kusura bakmayın"

Demiş ve sınıftan çıkmıştı. O çıktıktan sonra herkes yavaş yavaş toparlanmış ve ders devam etmişti.

İlginç. Bu çocuğu önceki senelerde gördüm karıştımış olması zor bir ihtimaldi.

Kafamda soru işaretleri oluşmuştu ama dersi dinlemeyi ihmal etmemiştim.

Ders bittiğinde eşyalarımı toplamış ve Fakültenin bahçesine inmiştim ve boş bir banka oturmuştum.

Her zaman yaptığım gibi insanları izlerken bir anda birisi yanıma oturdu.