Ayakta durmak için çırpındıkça üstüme geliyor insanlar. Karar verdim ve kesinim. Kabuk tutacağım, içimdeki veya vücudumdaki yaraların önemi yok. Dışımda öyle bir kabuk olacak, öyle sağlam maskelerim olacak ki. Bir daha kimse kıramayacak, zaten içimde olan insanlar dışında kimse girmeyecek içeri. Asla. İçerde olanlar çıkmak isterse yapacak bir şeyim yok. Duygulara ve yeni insanlara asla. Güçlü olmalıyım. Gecenin üçünde gözleri dolu dolu müzik dinleyip wattpad yazan kız olmayacağım asla. Bu neyi gerektiriyorsa yaparım. Minimalizmse minimalistim, misantropi ise misantropistim, gurur mu yapacağım-yaparım. Ne kadar saçma olursa olsun, zırha ihtiyacım var. Orospuyu güzel oynuyorum, sessiz kızı ve deli kızı. Bunları kullanacağım. O kadar kızgınım ki kendime. O kadar saf olmamalıydım. Griler yok benim için, siyah ve beyaz sadece.
Yukarıda yazdıklarım o kadar saçma geliyor ki okuyunca. Anlık öfke insana neler yazdırıyor işte. Haksız değilim ancak tutumum saçma. İlk kırılan, yaralanan, depresif hisseden insan değilim. Hiç geçmeyecekmiş gibi hisseden ilk kişi ben değilim. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Mabel ve Sarı canımı yakmak için ellerinden geleni yapıyorlar. Ve çok kırık hissettim. Şu an geçti ama. Kendimi Eshter'e benzetiyorum. Esther'in erkeklere bakış açısı mesela. Yazma konusu da aynı şekilde. Belki depresyon meselesi de. Kendimi Esther'e benzetmek beni rahatsız ediyor. Ben Eshter değilim. Ben sadece ve sadece benim ve kendiminim. Ve bu sonsuz melankoli düzeneğinden çıkacak yolu bulamıyorum. -İngilizceyle öyle iç içeyim ki bazı durumları onunla tanımlamak daha kolay geliyor bazen.- -Stuck in- Sıkışıp kaldım bu düzeneğin içinde. En son adamın teki çakma sıla dedi. Döver misin söver misin.. İnsanların anlamamasının nasıl olduğunu tekrar hatırlattı, minnettar olmalıyım sanırım. Pek de umurumda değil. Nasıl kurtulacağımı bilmemek canımı sıkıyor sadece. Mazoşizmden sıkılacağımı sanmazdım hiç, sıkılıyormuşum. Bu sıkıntılı dönemi minimalizmi benimsiyerek geçirmeyi deneyeceğim sanırım. Çok sıkıldım. Öyleyse odamı toplayıp eşyalarımın yarısını çöpe atacağım. Arkadan Mozart açıp fular da takarsam tam olacak sanırım. Elveda can sıkıcı kelimeler topluluğu, sözlüğe de twitter'a da böyle yazılmıyor, ne yaparsın.. Deftere yazmaya da üşeniyorum. Hı hı. Sıkılmışsınızdır. Elveda.
Renton gibi raylara yatıp ölümü mü beklesek?
