Yağmur ağlıyor bak. Gözyaşları teker teker çarpıyor pencereme. Canını yakmışlar. Kalbinde derin bir yara açmışlar. Üzmüşler onu. Şimdi kim elinden tutacak onun. Bulutlar mı? Hayır onlar fazla özgürler. Sadece ağlamasına yardım ederler onlar. Peki kim yardım edecek? Yıldırım yada şimşekler mi? Hayır onlara ihtiyacı yok yağmurun. Korkuyor o can yakıcı seslerden. Peki kim yardım edecek söyle. Kara bulutlarla kaplı gökyüzü mü? O sadece izliyor. Ve bekliyor güneşin doğmasını. Güneş gelene kadar ne yapacak yağmur? Belkide güneş hiç doğmayacak. O halde çekil pencereyi açayım. Kollarımı sonuna kadar açarak haykırayım. "Ben varım yağmur. Acını anlayan ben varım. Hadi ıslat saçlarımı. Gözyaşların vursun yüzüme. Ve benim gözyaşlarımda karışsın senin damlaların arasına. Izin ver. Birlikte çekelim bu acıyı. Izin ver, birlikte bekleyelim güneşi. Lütfen...Izin ver..."
