Hayat neden acımasız. Babam ve abimi kaybedeli 2 yıl oldu. Bir cani tarafından öldürüldüler. Annem hasta. Bir tek ben varım bize bakabilecek. Ama bakamıyorum. Annemin ilaçları, evin kirası ve faturalar hepsini ben tek başıma halletmeye çalışıyorum. Kendimi tanıtmadım ben Ada. 19 yaşındayım. Maddi durumumuz iyi olmadığı için üniversiteyi okuyamadım.
Annem ağır hasta olduğu için gece gündüz çalışıyorum başka şansım yok. İkimizden birinin çalışması gerekiyordu. Oda bendim.
Bugün iş çıkışı eczaneye gittim. İlaçları almak için 1 aydır ilaç parasını biriktirmeye çalışıyordum ama birazcık daha eksiğim var. Eczanede ki çalışan para eksik diye ilaçları vermedi. Ama Adnan adında bir beyfendi benim ilaçlarımı alacağını söyledi ve reçeteyi istedi. Ne diyeceğimi bilemediğim için reçeteyi uzattım ve ilaçları kendi parasıyla aldı.
"Teşekkür ederim Adnan bey çok teşekkür ederim" dedim.
"Önemli değil. Ama benim bir şartım var."dedi.
"Nedir Adnan bey?" dedim.
"İlk olarak benden korkma senin yaşında benimde kızım vardı. Oda hastaydı ama onu kaybettik." dedi.
"Başınız sağ olsun Adnan bey. Peki bana diyeceğiniz şey neydi?" dedim.
"Sen galiba 18 yaşındasın benim senden 3 yaş büyük bir oğlum var. Eğer onunla evlenirsen. Annenin hastalığı için hastane ayarlarım. Tüm masraflar benden."dedi.
"Ama bu çok büyük bir teklif."dedim.
"Al bu benim kartım. Sen iyice bir düşün bu teklifi ve yarın bana haber ver."dedi.
Annemi ilaçladıktan sonra odama gittim. Yatağıma uzandım ve bugün Adnan beyin bana söylediklerini düşünmeye başladım.
Yarın işe gidecektim bu nedenden uyumam gerekiyordu. Ben karar vermiştim. Annemin iyiliğini düşünmem gerekiyordu.
1 gün sonra öğlen..
Öğle arası vermiştik ben patronumdan izin istedim. Ve Adnan beyle görüşmek için evine gittim.
Kapıya açan bir çalışandı. Ona"Adnan beye dünkü kız olduğumu derseniz kendisi anlar" derken Adnan bey kapıya geldi ve" geleceğini biliyordum Ada."dedi. Gülümsedim ve beni içeri aldı.
"Gel seni eşimle tanıştırayım. Bak Melike bu bizim gelinimiz Ada."dedi.
Melike hanım beni görünce hemen sarıldı. Çok içten insanlardı. Öğle yemeği için masaya geçtik. Ben şaşkın şaşkın onlara bakarken salona biri girdi ve;
"Bu kim baba?"dedi.
"Bu senin nişanlın oğlum."dedi Adnan bey.
Çocuk beni ilk önce süzdü ve"daha güzel birini bulamadın mı baba!"dedi.
"Pardon. Tabi sizin gibi birine namuslu bir kız ağır gelmiştir."dedim.
Ardından ayağa kalkıp"izninizle ben kalka bilir miyim?"dedim.
Çalışanlardan biri beni odama götürdü. Sıcak bir duş aldım ve yatağa uzandım.
1 gün sonra..
Kalktığımda saat 08:30du. Hemen tuvalete girdim. İşlerimi hallettikten sonra. Üzerimi değiştim ve aşağıya kahvaltıya indim. Adnan bey en başta oturuyordu. Melike hanımda yan tarafta. Daha tam olarak tanışmamıştık evleniceğim adamla. İsmini bilmiyordum.
"Günaydın"dedim ve masaya oturdum arkamdan. O geldi. Adnan bey;
"Adacım bu benim oğlum Emre."dedi.
Emre bana bakıp. Elini uzattı ve"dün için özür dilerim."dedi.
Ben elini tutmadım. Dün için hala kızgındım."önemli değil"dedim.
Adnan bey" bugün beraber vakit geçirin. Birbirinizi tanımaya çalışın."dedi.
Emre kızgındı hiç gülümsemiyordu."ben arabaya iniyorum sende gel."dedi.
Peşinden bende indim."nereye gidiyoruz?"dedim.
"Gidince görürsün."dedi.
Emre çok kaba ve sert bir çocuğa benziyordu. Beni hiç sevmeyecekti. Adnan bey boşuna uğraşıyordu. Sırf annem için bu saçmalığa katlanıyorum.
Barın önüne gelmiştik. Arabadan inince"ben buraya girmem."dedim.
Emre bana baktı ve kolumdan tutup içeri soktu"ben boş zamanlarımda hep burda duruyorum."dedi.
"Biz evleniceğiz biliyorsun dimi? Ama ben seninle evliyim diye bara gelmek zorunda değilim."dedim.
"Eee birbirimizi tanımıyacak mıydık? Al işte seni bizimkilerle tanıştıracağım."dedi.
"Ben seni bizimkilerle tanıştırıyor muyum?"
Ben ona istemediğimi anlatmaya çalışırken beni kolumdan tuttu ve arkadaşlarının yanına getirdi. Oturmadan önce Emre"bu Bulut, Ali ve prensesimiz Buket."dedi.
Hepsiyle teker teker tanışmak istemiyordum. Hiç biri cana yakın gözükmüyordu. Beni sevmediler zaten.
"Ben Ada."dedim.
Buket"Emreciğim bu kız kim?"dedi.
Emre düşünüyordu ve;
"Annemin arkadaşının kızı."dedi.
Gözlerim pörtlemiş gibi oldu. Beni sevmediğini hatta sevmeyeceğini biliyordum. Ama bu kadar kötü olmamalıydı. Ayağı kalktım ve;
"Emre ben senin rahatını boz mayayım sen burda arkadaşlarınla kal ben gidiyorum."dedim.
"Nereye Ada"dedi.
Cevap vermedim ve bardan çıktım. Barın kapısının önünde ki güvenliğe taksi çağırması söyledim. Arkadan Emre koşarak geldi. Kolumu tutarak"gidemezsin"dedi.
Taksi geldi.
"Bak şimdi nasıl gidiyorum."dedim ve taksiye bindim.
Arkama döndüm ve Emre'ye baktım. Sinirden kıp kırmızı olmuştu.
1 gün sonra..
Sabah kalktım. Sıcak bir duş aldıktan sonra üzerimi değiştim. Aşağıya kahvaltıya iniyordum. Emre arkamdan geldi;
"Ada dün neden gittin?"dedi.
Gülerek arkama döndüm"bilmem acaba neden!"dedim. Sonra tekrar arkamı döndüm ve merdivenleri inmeye başladım. Emre arkamdan geliyordu. Umursamadım ve kahkaha attım.
Kahvaltı masasında Adnan bey"Adacığım haftaya evlilik işlemleri başlatıyoruz. Artık bize anne ve baba diyebilirsin."dedi.
Gülümsedim ve"Bu iş olmayacak galiba."dedim.
Adnan bey"bir sorun mu oldu Emre birşey mi yaptın Ada'ya?"dedi.
Emre bana baktı.
"Hayır, Adnan bey Emre'nin bir suçu yok ben istemiyorum. Olmaz."dedim. Emre'ye bakarak.
Adnan bey"olmaz Ada biz seninle anlaşmıştık."dedi.
İstemiyordum ama annem vardı. Annemi unutmamam lazımdı. Emre;
"Ada, özür dilerim."dedi.
Şuan şok geçiriyordum. Benden özür diliyordu. Nasıl tepki vereceğimi bilemediğim için"ben kalka bilir miyim?bugün annemi ziyarete gitmek istiyorum. Sonrada biraz gezicem."dedim.
Adnan bey tamam dercesine başını salladı. Masadan kalktım ve kapıya yöneldim.
Şoför beni hastaneye götürdü. Ona gitmesini burda kalmamasını söyledim. Annemin yanına gittiğimde. Annemin hastalığının iyiye ilerlediğini öğrendim. Bu bilgi ilk önce beni çok sevindirdi. Ama sonra evlenmek zorunda olduğum kafama dank edince suratımı astım.
Hastaneden çıktıktan sonra sahile indim biraz yürüdüm ve banklardan birine oturdum. Denizi izlemek beni huzurlandırıyor.
3 gün sonra..
