Adımlarıma ısmaili'de katmıştım,
Kahvaltı yapmamıştım ısmail'de acıkmış görünüyordu
Ismail - kahvaltıya gidelim bildiğim bi börek salonu var . Dedi
Ben red edemedim gittik
O börek yedi ben çay içmeyi tercih ettim
Koyu bi sohbete dalmışken vakit iyice geçmişti.
Artık kalkalım dedik dersaneye doğru yürümeye başladık.
Önümüzde büyük bi engel olan üniversite sınavı vardı .
Ismail ilk okul yıllarından beri bana arkadaşdı onu iyi tanırdım,
Bayağı bi çalışkan hocaların gözünde adam olacak çocuktu
Ben ise haylaz işe yaramaz kiyamet kopsa çalışmayı düşünmez eğlence derdinde umursamaz babası zengin paralı o terbiyesiz çocuk .
Kimseye iglik yapmayı sevmezdim
Bu şekilde büyümüştüm ben buydum o zamanlar kimliğimde yazan ismim Hüseyin'dim
Yıllar değiştirmişti bizi,
Babamın borçları
Beni fedakâr , merhametli ve iyi bi çocuk yaptı beni.
Evet parasızlık beni adam ediyordu
Dersaneden pek arkadaş yapmazdım yokluk beni pesimist yapmıştı, ama alışıyordum bu şekilde yaşamak benim daha çok hoşuma gidiyordu asıl hayat yaşamını öğreniyordum günler geçiyordu
Eskiden içtiğim şaraplar hayatımda yoktu,
Biradan başka bişey icemez olmuştum tabi bunlar yokluktandı...
O zamanlar hayatımda sevmediğim bi kadın vardı ,
Beni deli gibi severdi herşeyini önüme sermeye hazırdı.
Ben pek sevmesemde sesimi çıkarmaz keyfime bakardım
Sevemezdim kimseyi hayatımda büyük bi kazık yedikten sonra sevemezdim fakat hergün ortalama 5 veya 6 kız mesaj atardı
Onlarla çıkmam için.
Beni çok begenirlerdi ben ise anlam veremezdim bu olaya bazı kızlar vardı onlarla bir gece geçirmem için bana akıl almaz maddi teklifte bulunmuşlardı, ben bunları kabul etmezdim.
Bazı arkadaşlar aptal olduğumu düşünürlerdi
Ama aklımdakini bir türlü bilmezlerdi , atalarımızın bir sözü vardı "bu gün yediğin hurmalar...
Yarın bi tarafını tırmalar" diye biz baskalarına ne yaparsak yarın bize de bi başkası yapardı bunu bilmeden düşünmeden bana kızarlardı.
Onlarda kendilerince haklıydı
