Your heart belongs to me

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9- ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΒΟΛΤΑ

Τι μέρα ήταν η σημερινή, μέσα στα απρόοπτα! Πρώτα, ο Ανδρέας ζητάει από την Ελισάβετ να βγουν και έπειτα ο Νίκος επιμένει να με πάει σπίτι μου με τη μηχανή του και το πιο περίεργο απ' όλα, μου κάνει και δώρα! Και όταν τον είχε ρωτήσει γιατί το έκανε αυτό, εκείνος είχε αποφύγει την ερώτησή μου και απάντηση δεν είχα λάβει. Δεν είναι ότι δεν μου άρεσε που μο φέρθηκε έτσι, αλλά η συμπεριφορά του όπως και να το κάνουμε με παραξένευσε πολύ. Μπήκα στο σπίτι κρατώντας σφιχτά το δελφινάκι στο χέρι μου. Όπως το είχα υποψιαστεί ήμουν μόνη μου. Ανέβηκα στο δωμάτιο μου και τοποθέτησα προσεχτικά το δώρο του Νίκου πάνω στο κομοδίνο μου. Έμεινα να το κοιτάζω χαρούμενη για μερικά δευτερόλεπτα αφού ήτα πλέον δικό μου. Άλλαξα ρούχα και ξάπλωσα στο κρεβάτι μου. Δεν είχα σκοπό να κοιμηθώ και δεν ήθελα να φάω μόνη μου, έτσι αποφάσισα να περιμένω τους άλλους.

Διάφορες σκέψεις τριγύριζαν στο μυαλό μου. Το ραντεβού της Ελισάβετ, οι γονείς μου, η καινούρια πραγματικότητα στην οποία είχα αρχίσει να προσαρμόζομαι σιγά- σιγά και τέλος... ο Νίκος. Μα γιατί τώρα τελευταία τον σκέφτομαι συνέχεια; Γιατί, την έχεις πατήσει άσχημα μαζί του, μου είπε το υποσυνείδητο μου. Δεν είναι αλήθεια γι' αυτό. Αν και μέσα μου αμφέβαλα γι' αυτό! Μα τι κάθομαι τώρα και σκέφτομαι; Αυτός είνα γνωστός player και επιπλέον, υπάρχει και ένα ηλίθιο στοίχημα στη μέση!

Ξαφνικά, άκουσα την πόρτα του σπιτιού να ανοίγει και μάντεψα ότι τα άλλα τρία μέλη της οικογένειας επέστρεψαν. Κατέβηκα τις σκάλες και πήγα στην κουζίνα.

-Τι θα φάμε; ρώτησα εύθυμα.

-Πίτσα, μου απάντησαν και οι τρεις μαζί σαν χωρωδία.

Δεν χρειάζεται να πω ότι σε λιγότερο από πέντε λεπτά, δεν είχε μείνει τίποτα ούτε για δείγμα. Ήταν πραγματικά ένα θαυμάσιο μεσημεριανό! Αφού τελειώσαμε το φαγητό μας το λόγο πήρε η θεία μου.

-Δεν πάμε καμιά βόλτα; Όλες αυτές τις μέρες οι διαδρομές μου περιορίζονται από το ξενοδοχείο στο σπίτι και το αντίστροφο και επιπλέον θεωρώ ότι όλοι έχουμε ανάγκη να βγούμε λίγο έξω.

-Εξαιρετική ιδέα, παραδέχτηκε ο μπαμπάς. Μόνο που εγώ έχω πολύ δουλειά. Έχουμε μια δύσκολη υπόθεση στο γραφείο.

-Ακόμη δεν ήρθες και πλάκωσε δουλειά, είπε χαρούμενη η αδελφή του. Εμείς οι υπόλοιπες, πάμε;

Εγώ με τη μητέρα μου συμφωνήσαμε και έτσι οι τρεις μας, αφού πήραμε τα μπουφάν μας γιατί έκανε λίγο κρύο, ξεκινήσαμε τη βόλτα μας.