Soulmate (Complete)

Chapter Twelve

"Ito na yon. Room 405." I whispered and knocked the door as I enter the room.

I saw a woman who's at mid-40's. If I'm not mistaken, siya ang mother ni Diane.

 She looked at my direction as I enter the room and a weary smile drawn on her face. I can see it that she's exhausted and yet she can't leave her daughter's side, not now.

"Good afternoon po, Ma'am. I am Raven, Diane's friend."

"Good afternoon, too. Have a seat."

"Ah, I bring some freshly picked flowers." Sabay pakita sa kanya ng mga bitbit kong bulaklak.

"Freshly picked? How did you know?" She received the flowers and looking with it like she's saying this-flowers-are-indeed-beautiful.

"Ako po mismo ang pumitas niyan from my mom's garden."

She arranged the flowers and put it on the side of Diane's bed. "Ayan, anak, freshly picked flowers for you." She smiles and turns her head to face me. "Naipaalam mo ba ito sa mommy mo?" Sabay tayo and picked a vase from the corner table.

"Opo." I smile.

"Kaibigan ka pala ni Diane? Ngayon lang kita nakita. Sabagay, lagi naman kaming wala sa tabi niya. Kaya yong mga where and what-abouts niya, eh, wala kaming kaalam alam. Ito pa kaya. So, saan kayo nagkakilala ng anak ko?"

Raven's Thought: Nagkakilala? Tinatanong niya kung saan? Baka magulat lang siya kapag nalaman niya kung saan at kung paano kami nagkakilala ng anak niya. If she'll know the story, she might not believe in me and, worst, she'll think I'm crazy.

"Hmm... We just met accidentally, in a place where we never expected to meet."

"Ang showbiz mo namang sumagot. Oh siya, siya. Ito na lang... manliligaw ka ba ni Diane?"

"Pwede po ba?"

"Oh, bakit ako ang tinatanong mo? Kapag nagising na si Diane, siya ang tanungin mo. Wag ako."

"Ah, hehe." I scratched my nape. Feeling ko nasayahin namang tao ang mother ni Diane, "Ma'am, kumusta na po ang kalagayan ni Diane ngayon?"

"Sa ngayon, sabi ng doctor, stable naman siya. Pero under observation pa rin siya. Baka biglang magbago ang condition niya. We can tell that she's really fighting. We hope that she can wake-up, as soon as possible."

"I really really hope, Ma'am."

"And please, don't call me ma'am. Konti lang naman ata ang tanda ko sa'yo," she laughed. "Tita na lang. Tita Lorry."

I find her funny. Mabait naman pala si Tita Lorry. "Yes, Tita... Tita Lorry."

Humarap siya kay Diane at comb her hair using her hands, "Di ko alam na mangyayari ulit sa amin ang ganito. I lost her older brother because of leukemia. Masyadong masakit ang pagkawala ng kuya niya. Sa sobrang sakit, gusto naming makalimutan ang nangyari pero ang problema pati si Diane nakalimutan na namin. Nakalimutan namin na may anak pa pala kami na nangangailangan ng pagmamahal at atensyon. We focused a lot to our business just trying to forget the pain. And dumating ang time na sinisingil na kami ng langit sa pagkukulang at pagpapabaya na ginawa namin sa anak namin." She burst and cry. "Di naman namin sinasadya na magkulang sa kanya. Di namin sinadya na ganito ang mangyari." She wiped her tears, "ay hindi... sinadya namin ito. SInadya naming kalimutan. Napabayan namin siya." Tumulo ulit ang luha niya. "Anak, patawarin mo kami ng daddy mo. Kung alam mo lang kung gaano kalaki ang pagsisisi namin sa mga pagkukulang namin sa'yo bilang mga magulang mo... Kung alam mo lang..."

"Tita, alam niya po yon. For sure, naririnig niya kayo. Wag na po kayong umiyak."

"Anak, gumising ka na. Namimiss na kita.

"Namimiss na rin kita, anak." Di namin napansin na andito na pala ang daddy ni Diane. "Please, come back." Hinawakan niya ang kamay ni Diane at hinalikan yon.