Kurt

Gerçekler

Arkadaşlar niden bana az okunma geliyor nidennn!!! Tamam kısa yazmış olabilirim ama evimizde bilgisayar yok. Telefondan yazıyorum ve gözüm kör oldu. Birazcık emeğe saygı lütfennn. Zaten okullar açılacak. Daha bölüm gelmeyebilir.

Ece.........

Arkasından birşey çarpmıştı. Gözleri yeşil renkte parlıyordu. Yüzü tanıdıktı. Ama ben çıkartamıyordum.

Hakana saldırdı. Hakan saldırısını blokladı. Havaya zıpladı ve sağ ayağıyla tekme attı. Çocuk sersemledi. Hakan pençe attı, çocuk iyice sersemlemişti.

Hakan aparkat atacağı sırada bir uluma sesi duyuldu. Sonra ormanın içinden 8 tane kurt çıktı. Ortalarındakinin gözünün rengi kan kırmızısıydı. Sonra Hakan bana doğru gelip'kaç!' " dedi. Bende Edalara doğru kaçmaya başladım.

Hakan....

Kendime gelmiştim. Karşımızda 8 kurt vardı. Ve ortalarındaki söze başladı
" Hakan ve Emre.... Benim sürüme gelin. Daha güçlü olun"

"Ben ve Hakan hayatta katılmıyoruz."dedi Emre

"Bence katılın"dedi ortalarındaki lider olan kişi.

"Katılmazsak ne olur?"dedim. Suratımdan taviz vermeyerek.

"Onu zaman gösterir" dedi ve ortadan kayboldu.

"Bir bir dakika, ben neyim?"

"Hakan sen bir kurtadamsın"diye cevap verdi. Kurtadamlık...... kendimi teen wolfta zannediyorum.

"Yalan söylüyorsun ben köküne kadar insanım Emre!!! Hem anneme ne diğecem ben lan!"

"Bak Hakan sana hilayeyi baştan anlatmam lazım. Bizim babalarımız asker arkadaşı biliyorsun. İşte ikiside doğduğu anda kurtmuş. Benim babama bozkurt, senin babana ulu kurt diyorlar ya. İşte o lakapları kendilerine takmışlar. Benim babam gamaydı. Senin babansa alfa. Baban babamı sürüsüse aldı. Ve asker arkadaşlarını kendi rızalarıyla dönüştürdü. Böylece babalarımızın büyük bir sürüsü oldu. Şu anda giresunun en büyük 2 sürüsüler. Ve birbirine yardım edip vampirleri kitsuneleri öldürüyorlar. Bana inanıyormusun?"

Dedikleri mantıklı geldi. Kalbimi dinledim. Her zamanki gibi. Kalbim inanmak istiyor ama mantığım hayır diyordu. Sonra mantığım bir siktir çekip yerine oturup kıç büyütmeye devam etti.

" Evet inanıyorum."

Sonra Emre bana döndü. Ama insan haliyle dönmüştü. Nasıl yaptığını soracaktım ki söze başladı
"Hakan, gözlerini kapat. İnsan halini aklına getir ve dönüş"
Aklıma getirmiştim. Sonra gözlerimi açtım. Elimi yüzüme götürmüştüm. Sakallarım gitmişti. Ama ondan başka bir şeyim daha eksikti...

Elbiselerim!!!!

"Hakan hadi gidelim lan Eda bekliyor"
"Lan oğlum elbiselerim yok!. Tek donumla mı gidem lan eve!"

"Bilmem kanka daha iyi olur böyle"

Tövbe bismillah. Bu Emre beni delirtecek.

"Emre ceketini ver kardeşim. Hem senin kıyafetlerin niye yırtılmadı, amannn neyse"

Emre ceketini çıkarıp bana verdi ve Emrenin arabasına doğru gitmeye başladık...

Kısa oldu bir bölüm daha bugün atıcam. Benim başımda "TEOG" diye bir bela var diğer bölüm sezon finali yapcam. Mecburum yapmaya zaten. Hadi by by.

Not: teog sistemine tüküreyim