Ütopya | Alpmet

"O Beni Anladı"

Bir hafta sonunda Ahmet sonunda eve dönmüştü.

Valizini eline alıp kapıdan içeri girdiğinde içinde garip bir heyecan vardı.

Aslında bunu kimseye söylemezdi ama aklının bir köşesinde küçük bir beklenti vardı.

Belki Alperen onu özlemişti.

Belki bir hafta boyunca yokluğunu fark etmişti.

Hatta belki salona girdiğinde Alperen yanına gelip ona sarılırdı.

Ahmet bu düşünceye istemsizce gülümsedi.

Ama salondan içeri girdiği anda o gülümseme yüzünden silindi.

Odadaki birkaç kişi ona baktı.

Fakat bakışlarında özlem yoktu.

Aksine...

Tiksinti vardı.

Ahmet'in kaşları çatıldı.

Ne oluyor?

Tam o sırada Alperen başını kaldırdı.

Ahmet'le göz göze geldikleri anda Alperen'in yüzündeki ifade tamamen değişti.

Bir anda ayağa kalktı.

Ahmet daha ne olduğunu anlayamadan Alperen yanına geldi ve yumruğunu savurdu.

Ahmet darbenin etkisiyle birkaç adım geriye sendeledi.

"Ne oluyor lan?!"

Alperen öfkeyle üzerine yürüdü ve Ahmet'in yakasından tuttu.

"Ahmet, sen utanmıyor musun lan kendinden?"

Ahmet şaşkınlıkla ona baktı.

"Ne saçmalıyorsun sen?"

"Şerefsiz!" diye bağırdı Alperen. "Ne istedin lan sevgilimden? Niye Feyza'yla beni ayırdın?"

Ahmet'in yüzündeki şaşkınlık daha da arttı.

"Ben mi?"

Alperen'in eli hâlâ Ahmet'in yakasındaydı.

"Sen!"

Ahmet bir an odadaki herkese baktı.

Kimse araya girmiyordu.

Herkes olanları izliyordu.

Ahmet tekrar Alperen'e döndü.

"Ben ne yaptım?"

Alperen'in öfkesi dinmek bilmiyordu.

"Hiçbir şey yapmadın mı?"

"Hayır!"

Ahmet'in sesi ilk kez yükseldi.

"Bir haftadır burada yokum ben! Ne yaptığımı nereden bileyim?"

Alperen bir an sustu.

Ama Ahmet'in gözlerindeki gerçek şaşkınlığı fark etmesine rağmen öfkesi hâlâ geçmemişti.

"Feyza'yla olan her şeyi biliyorum."

Ahmet'in yüzü düştü.

"Feyza'yla..."

Cümlesini tamamlayamadı.

Çünkü artık anladığı tek şey şuydu:

O bir haftalık yokluğunda bir şey olmuştu.

Ve herkes, onun suçlu olduğuna inanıyordu.

Alperen'in öfkesi dinmemişti.

Ahmet daha ne olduğunu anlamaya çalışırken Alperen bir kez daha ona vurdu.