Son Anons

''Kendi Sesimin Ardında''

Telsize baktım, ardından nottaki ismimi tekrar okudum. Parmaklarımın ucuna kadar yayılan soğuğu hissedebiliyordum. Hava zaten soğuktu ama bu başka bir şeydi; sanki parkın içindeki bütün sıcaklık tek bir noktaya, yerde duran telsize çekilmişti. Selim eğilip telsizi almak için elini uzattığında, "Dokunma," dedim ama geç kalmıştı. Telsiz onun eline değdiği anda cızırtılı bir ses yükseldi. Bu kez benim sesim değildi. Bir kadının sesiydi. "Birinci kapı açıldı." Selim telsizi elinden düşürdü ve yüzüme baktı. "Burada bir şeyler yanlış," dedi. Cevap vermek üzereydim ki parkın diğer ucunda bir şey fark ettim. Sislerin arasında, daha önce orada olmayan eski bir demir kapı duruyordu. Kapının arkasında ne bir bina ne de bir yol vardı, yalnızca yoğun bir karanlık vardı. Kapıya birkaç adım yaklaştığımızda üzerinde kazınmış üç kelime gördük: UNUTULANLAR GİRER. İçimde bir şey geri dönmem gerektiğini söylüyordu ama ayaklarım beni dinlemiyordu. Kapının arkasından o tanıdık ses geldi. "Bir yıldır beni dinliyorsun." Olduğum yerde kaldım. "Sen kimsin?" diye sordum. Ses cevap vermedi. Bunun yerine kapının arkasında bir gölge belirdi. Ardından ikinci bir gölge, sonra üçüncüsü... Birkaç saniye içinde karanlığın içinde onlarca insan silueti vardı. Hiçbirinin yüzü yoktu. Selim kolumdan tuttu. "Buradan gitmemiz gerekiyor." Tam geri dönecekken cebimdeki telefon çalmaya başladı. Ekrana baktığımda arayan kişinin kendi numaram olduğunu gördüm. Bir an bunun bir tesadüf olduğunu düşündüm ama telefonun altında kendi ismim yazıyordu. Aramayı açmadım. Telefon sustu, birkaç saniye sonra yeniden çaldı. Bu kez ekranda yalnızca tek bir kelime vardı: DÜN. Ellerim titreyerek telefonu açtım. Karşı taraftan kendi sesimi duydum. Fakat bu kez ses çok uzaktan geliyordu. "Dinle beni." Nefesimi tuttum. "Sen bu gece buraya ilk kez gelmedin." "Ne diyorsun?" diye fısıldadım. Kısa bir sessizlik oldu. Ardından kendi sesim cevap verdi: "Hatırlamıyorsun." "Ne hatırlamıyorum?" Ses birkaç saniye sustu. Sonra fısıltıya dönüştü. "İlk cinayetten önce de buradaydın." Telefon elimden yere düştü. Selim bana ne olduğunu sordu ama cevap veremedim. Gözlerim hâlâ sislerin arasındaki kapıdaydı. Fakat kapı artık yoktu. Yerinde yalnızca yoğun bir sis vardı. Sislerin arasında yerde eski bir fotoğraf duruyordu. Eğilip fotoğrafı aldım. Fotoğrafta üç kişi vardı. Ben, Selim ve tanımadığım bir kadın. Fotoğrafın arkasında bir tarih yazıyordu: 23 Eylül 2025. Tam bir yıl önce. Selim fotoğrafı elimden çekip aldı. Fotoğrafa baktığı anda yüzündeki ifade değişti. "Bu fotoğrafı nereden buldun?" diye sordu. "Tanıyor musun onu?" Selim uzun süre cevap vermedi. Sonunda gözlerini fotoğraftan ayırmadan, "Bu kadın..." dedi ve sustu. "Selim?" Başını kaldırdı. "Benim kız kardeşim." O anda parkın bütün ışıkları aynı anda söndü. Karanlığın içinde yalnızca telsizin cızırtısı duyuluyordu. Ardından benim sesim yeniden konuşmaya başladı. "Şimdi hatırlamaya başlayacaksın." Sislerin içinden bir kadın çığlığı yükseldi. Selim refleksle sesin geldiği yöne doğru koşmaya başladı. Ben de arkasından ilerledim ama birkaç adım sonra telsiz tekrar cızırdadı. Bu kez ses kulağımın hemen yanında gibiydi. "Geçen yıl onu öldüren kişi sendin." Olduğum yerde kaldım. Kalbim hızla çarpmaya başladı. "Hayır..." diye fısıldadım. Telsizden gelen ses güldü. "Hatırlamıyorsun." Sislerin arasında iki soluk göz belirdi. "Çünkü bunu yapmanı isteyen kişi sen değildin." Gözler yavaşça yaklaştı. "İçindeki şeydi." O anda başımın içinde korkunç bir uğultu başladı. Bir görüntü gözlerimin önünden geçti: aynı park, aynı sis, aynı kadın... ve benim elimde tuttuğum kanlı bir bıçak. Görüntü kaybolduğunda dizlerimin üzerine çöktüm. Selim arkasını dönüp bana baktı. "Ne oldu?" Cevap veremedim. Çünkü artık sesin neden bir yıldır benimle konuştuğunu anlamaya başlamıştım. O ses beni cinayetlere hazırlamıyordu. Bana geçmişimi hatırlatıyordu. Ve belki de en korkunç gerçek şuydu: Bir yıldır duyduğum ses, benim geleceğimden geliyordu.

Kimse okumuyo ama ben genede yazmaya devam...bys