ဂိမ်းဆိုင်ထပ်ခိုးရဲ့ အမိုးစွန်းမှာ နေရောင်ခြည်က နွေးနွေးထွေးထွေး ကျရောက်နေပြီး လမ်းကြားလေးထဲမှာတော့ အလင်းနဲ့အမွန်း စပ်ကြားက အရိပ်တွေက တလိပ်လိပ်နဲ့။ ကျန်းရှင်းချန်က သစ်သားပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ် တံတောင်ဆစ်ထောက်ရင်း လမ်းကြားထဲ ဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ သူချစ်တဲ့ ကြောင်ဖြူလေးကို ငေးကြည့်နေတုန်း သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ နောက်ကျောကို လာပုတ်တဲ့ လက်ဝါးကြမ်းတွေနဲ့အတူ စနောက်သံတွေ ပေါ်ထွက်လာတယ်။
"ဟေ့ကောင်... ကြောင်ဖြူလေးကို ကြည့်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် လမ်းထောင့်က ဖက်ထုပ်ဆိုင်ဘက်ကို မျက်စိရောက်နေတာလား"
ဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက မျက်စပစ် ပြုံးစစလုပ်ကြတာပေါ့။
ကျန်းရှင်းချန်ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာလေးပေါ်မှာ အရှက်ရသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးက ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ သူက စကားနဲ့ ပြန်မပြောဘဲ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ သူ့ရဲ့ လည်ဂုတ်လေးကို အသာအယာ ပွတ်ရင်း ပါးစပ်လေး တဟဲဟဲနဲ့ အသံတိတ် ရယ်မောလိုက်တယ်။
အဲဒီလို ရိုးသားပြီး ဖက်ထုပ်ဆိုင်လေးက စီနီယာဆီကို တမ်းတနေတဲ့ သူ့ရဲ့ ချစ်စဖွယ်ပုံစံလေးဟာ အဲဒီနွေဦး မနက်ခင်းရဲ့ အလှပဆုံး ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်လို့နေပါတော့တယ်။
ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လောက်ပဲ တိတ်ဆိတ်နေပါစေ၊ အရင်တုန်းကလို လူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ရတာ ခက်ခဲလှတဲ့ အထီးကျန်ဆန်မှုတွေက အခုတော့ တဖြည်းဖြည်း လျော့ပါးသွားပါပြီ။
ကျန်းရှင်းချန့်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ လက်ချောင်းတွေကြားမှာ ခဲတံတစ်လက်နဲ့ ပုံကြမ်းစာအုပ်က အမြဲတမ်း ရှိနေတယ်။ သူက ပန်းချီဆွဲရတာကို ဝါသနာပါတယ်။ စက္ကူဖြူဖြူလေးတွေပေါ်မှာ လမ်းကြားထဲက ကြောင်ဖြူလေး၊ ရေနွေးငွေ့တထောင်းထောင်းထနေတဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်လေးနဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်ရဲ့ နွေဦးမနက်ခင်းတွေကို အရောင်ခြယ်ရတာ သူ့အတွက်တော့ အသက်ရှူရသလိုပါပဲ။ ပုံဆွဲရုံတင်မကပါဘူး၊ စကားလုံးတွေ အသံထွက်မလာပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကို စာကြောင်းလေးတွေအဖြစ် ကဗျာဖွဲ့ရတာကိုလည်း ကြိုက်တယ်။
YOU ARE READING
The Sound of Silence
Fanfictionအချစ်မှာ စကားသံတွေမလိုပါဘူး...ဒါပေမဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲက နားလည်မှုတော့ လိုတာပေါ့။ ကျန်းရှင်းချန်×တင်းယွီရှီး
