338 37**:
icerde kimse var mi
hey
zor durumdayim
Nidum Cafe:
hangi icerde
338 37**:
kafenin icinde amk
hangi icerde olabilir
Nidum Cafe:
acik degiliz
suan
338 37**:
zor durumdayim diyorum
oldurcek ler beni
*görüldü*
lan ciddiyim
alo
Nidum Cafe:
oyle bi yer degiliz
karakola falan git
338 37**:
*fotoğraf*
ölüyom aq
su halde nasi gidiyim karakola
zor kaçtım zaten
*görüldü*
haysikeyim ya
Telefondan kafasını kaldırdığında önündeki kapının açılmasını beklemiyordu, Efe. Önündeki esmer çocuğa şaşırmış gözlerle baktı fakat şaşkınlığı uzun sürmedi, içeri attı kendini. Esmer, kapıyı kapattı ve kitledi. Yüzü gözü dağılmış halde olan Efe bi' sandalye çekip oturdu.
"pansumana falan ihtiyacın var mı?" Işığı açmak için adımlarken konuştu esmer.
Efe ona bakmadan konuştu "istemez."
Etraf aydındandığında esmer adam daha detaylı süzdü Efe'yi.
Üstündeki bakışları hisseden Efe esmere baktı. sırıttı.
esmerin siyah atletinin kapatmadığı koluna bakarak konuştu "karakola gelmişim zaten."
Esmer yüzünü buruşturup konuştu. "iyi sarsmışlar seni."
"adın ne?" diye sordu Efe.
"seni ilgilendirdiğini sanmıyorum."
"adını sorduk yarram abartma."
"düzgün konus atarım dışarı."
dudaklarına fermuar çeker gibi yapti Efe sırıtarak.
Sessiz ve rahatsız edici birkac dakikadan sonra esmer tezgahın üstündeki rastgele eşyalarla ilgilenirken efeye bakmadan konuştu. "kimsin sen? kimden kaçıyordun?"
cevap alamayınca kafasını kaldırıp efeye bakti. Efe sanki konusmak istiyormus da konuşamıyormus gibi hallere sokmuştu kendini.
esmer boş boş bakmaya devam edince sırıtarak parmağıyla bi onu bi kendi dudaklarını gösterdi, Efe.
Esmer gözlerini devirerek Efenin yanina gitti, dudaklarına elini temas ettirmeden efenin hayali fermuarini acti.
Efe bu sirada otururken alttan esmerin tam gözlerine sırıtarak bakıyordu.
Esmer elini cekti ve masaya yaslayıp hafifçe egildi. "tamam, hadi konus."
"Efe ben. kovalayan adam da Emrah abi. kendisinden bir miktar para almıştim, sonradan fazlasiyla ödeme şartıyla ama ödeyemedim. seni oldurcem falan diyo anlamadim. biraz fazla sinirli bi abimiz sanırım."
fazla derken eliyle minik isareti yaptı efe.
"tefeci yani." arda çatik kaslarla konuştu. sinirini bozmuştu efe denen çocuğun yavşak halleri.
"aynen ondan. sira sen de hadi söyle adin ne?"
"Arda."
"Ee?"
"ne ee?"
"bu kadar mı anlatsana kendinle ilgili bi şeyler."
Arda hicbir sey demeden tezgahın arkasindaki kapiya doğru ilerledi.
"sandalyeleri birleştirip uyu sabah gidersin."
-
efe(kaçakpic):
nerdesin
uyandim ben
gidim mi
13.34
olm insanlar gelmiş
13.37
amk önümde para var lan
13.39
ama bunlar yetmez ki🥺🥺
neyse gidiyom ben
gelirim bir daha
güzelmiş burasi
*görüldü*
___________________________________________
gercek kisilerle hiçbir alakasi yoktur.
ilk defa fic yaziyorum.
