AETHRION: ELYVRA'NIN MÜHRÜ

BÖLÜM 1:Ayın Altındaki Kız

Aelira, odasının penceresinden dışarı bakarken aşağıdaki avluda koşuşturan insanları izliyordu.

Saray bugün her zamankinden daha kalabalıktı.

Koridorlarda hizmetliler bir yerlere yetişmeye çalışıyor, muhafızlar sürekli yer değiştiriyor, avluda hazırlanan tören için son kontroller yapılıyordu.

Her şey normal görünüyordu.

Ama Aelira'ya göre hiçbir şey normal değildi.

Parmaklarını pencerenin soğuk mermerine bastırdı.

Gökyüzüne baktı.

Ay hâlâ solgundu. Geceye daha saatler vardı fakat nedense içindeki huzursuzluk bir türlü geçmiyordu.

Arkasından gelen sesle düşüncelerinden sıyrıldı.

"Yine mi penceredesin?"

Aelira arkasını dönmeden gülümsedi.

"Yine mi odamda izinsiz dolaşıyorsun?"

"Kapıyı çaldım."

"Duymadım."

"Üç kere."

"Demek yeterince yüksek çalmamışsın."

İkizi yatağın kenarına oturup ona baktı.

"Annem seni aşağı çağırıyor."

Aelira iç çekti.

"Şimdi mi?"

"Şimdi."

"Ne için?"

"Bilmiyorum."

Aelira ona döndü.

"Sen biliyorsun."

"Bilmiyorum."

"Yalan."

"Niye her seferinde yalan söylediğimi düşünüyorsun?"

"Çünkü yüzün ele veriyor."

İkizi kaşlarını kaldırdı.

"Benim yüzüm mü?"

"Evet."

"Sen aynaya bakıyor musun?"

Aelira istemeden güldü.

"Çok komiksin."

"Biliyorum."

Kapıya doğru yürürken Aelira saçlarını omzunun üzerinden attı. Gümüş-beyaz ve açık lavanta tonlarındaki uzun saçları beline kadar uzanıyordu. Sarayın büyük pencerelerinden süzülen ışık saçlarının üzerinde yumuşak bir parlaklık bırakıyordu.

İkizi kapının yanında beklerken ona baktı.

"Saçların yine değişmiş."

Aelira durdu.

"Ne?"

"Uçları."

Aelira saçlarının uçlarına baktı.

Lavanta rengi bugün biraz daha belirgindi.

"Fark etmemiştim."

"Son zamanlarda sürekli oluyor."

"Belki büyüdüğüm içindir."

"Saç rengi büyüdükçe değişmez."

"Sen nereden biliyorsun?"

"Çünkü insanım."

Aelira gözlerini devirdi.

"Çok zekisin."